61 



wenscht te doen uitloopen, af te breken ; de zieke worden 

 dan dus ook afgebroken en vallen op de kluiten. De uitge- 

 bloeide planten worden uit de kas verwijderd en vaak, na 

 ingesneden te zijn, ergens in een hoek op een hoop gegooid, 

 om in 't voorjaar uitgeplant te worden. Hierbij komen dus de 

 kluiten met de takken in aanraking, en wellicht heeft dan 

 reeds besmetting plaats. Met zekerheid weten wij hiervan 

 evenwel nog niets; wij zullen trachten in het komend seizoen 

 hierover eenige waarnemingen te doen, die wat licht over dit 

 duistere punt kunnen verspreiden. 



Uit Klebahn's boven beschreven proeven blijkt evenwel al 

 voldoende duidelijk, dat inderdaad besmette grond de infectie 

 kan teweeg brengen. Dat de oösporen, die in de knoppen in 

 zoo groote hoeveelheid gevormd worden, een rol er bij moe- 

 ten spelen, kan voor zeker worden aangenomen ; 't is wel 

 niet te betwijfelen, dat zij de oiganen zijn, die in hoofdzaak 

 de zwam in stand houden. Waar zij alleen vrij kunnen komen 

 door verrotting van 't weefsel, waarbinnen en waartusschen 

 zij gevormd worden, ligt dus al dadelijk de gevolgtrekking voor 

 de hand, dat men ter bestrijding van de ziekte dit vrijkomen 

 voorkomen moet. 



Dit kan op eenvoudige en radicale wijze geschieden, door 

 alle aangetaste twijgen, ook die, waarvan slechts enkele knop- 

 pen ziek zijn en die dus wellicht nog een leverbare bloemtros 

 zouden kunnen geven, af te snijden en te verbranden. Men moet 

 dit doen, zoodra men de ziekteverschijnselen waarneemt, in 

 elk geval voordat de zieke knoppen zijn afgevallen, iets wat 

 ook bij het afsnijden door te ruwe behandeling moet worden 

 voorkomen, 't Zal in de practijk wel het gemakkelijkst zijn, 

 de bewerking uit te voeren direct bij of even na het binnen- 

 brengen in de kas; de zieke twijgen zijn dan weg, voordat 

 men de knoppen, die geen bloem zullen leveren, afbreekt, en 

 dus is de kans, met dan mede verwijderd wordende doode 



