schreden pas zijn gezet. En zo is 't zeker een goede daad van 

 de Heidemaatschappij geweest, die, — blijkens z'n Reiger- 

 Aalscholverrapport — één van de vraagstukken op dat gebied 

 ernstig onder de ogen heeft gezien. 



En uit eigen ervaringen èn uit berichten, die mij van ver- 

 schillende oorden uit ons land hebben bereikt, heb ik voor 

 me zelf de hypothese opgebouwd, dat ook zelfs in onze ge- 

 cultiveerde natuur 't aantal vogels veel, veel groter zou kunnen 

 zijn, en voor een goed evenwicht, ook wezenlik groter nodig 

 is. Tot nog toe stelden mijne resultaten mij daarin niet te leur. 

 En als aanstonds enkele getallen dat zullen aantonen, dan voeg 

 ik reeds nu daar al dadelik bij, dat ik dit slechts als een 

 aller-allereerste begin beschouw, want ik ben vast overtuigd, 

 dat, had ik alle omstandigheden in m'n macht, die voor de 

 natuurlike ontwikkeling van een goede vogelstand wenselik 

 zijn, de resultaten nog veel verder zouden reiken. 



De lezer denkt hier misschien aan 't uitroeien van roof- 

 vogels en roofdieren. Doch deze dingen liggen niet in mijne 

 bedoeling. Ik ben in goed gezelschap als 'k beweer, dat de 

 roofvogels heel wat nut doen niet alleen, maar dat ze voor het 

 voortbestaan van de andere vogels zelfs nodig zijn. 



Vóór dat ik nu m'n verslag ga opstellen, moet ik een akelige 

 fout van het vorige herstellen. Daar stond n.l., dat het terrein, 

 waarop m'n proeven werden genomen 450 H.A. groot was, 

 bedoeld is: 150 H.A. En nu ter zake: Het zachte, poreuse 

 wilgen- en populierenhout blijft me voor de kastjes steeds 

 goed bevallen, het heeft bovendien het voordeel, dat het in 

 ons land ruim te verkrijgen is. Dit poreuse hout is een slechte 

 warmtegeleider, waardoor dus de vogel 's nachts z'n slaap- 

 plaats, en later in de broedtijd z'n eieren gemakkeliker op 

 temperatuur kan houden. 



De bizondere strenge nachten van 3—5 Febr. 1912, waarop 

 de thermometer tot -21°C. is gedaald, konden onze vogels zelfs 



