70 



in deze kastjes niet alle doorkomen. We vonden verschil- 

 lende, die blijkens hun sterk ineengedoken houding — de 

 kop was zover in de schouders teruggetrokken, dat de snavel 

 nauweliks meer zichtbaar was — waren dood gevroren. Een 

 enkele maal zelfs vier in één kastje. En zo vonden we dan 

 ook vogels, die we niet in kastjes hadden verwacht: Winter- 

 koninkje, Bastaardnachtegaaltje, Merel. De laatste had zich 

 notabene door een opening gewrongen, waarvan de grootste 

 wijdte 43 m.M. bedroeg. In andere kastjes vonden we weer 

 veertjes, die zelfs nog andere vogels als nachtlogés deden 

 vermoeden. Elders — niet op O. N. O. — vond ik de ondub- 

 belzinnige sporen van de Grote gele Kwikstaart, die, naar ik 

 zeker weet, daar nu al jaren lang in de omgeving de winter 

 passeert, 't eene jaar met hun beiden, 't andere met hun vijven 

 of zessen, waaruit ik dan altijd kan afleiden of hun broedsel 

 van dat jaar is mogen gelukken. 



En bij onze winterinspecties vonden we nog iets anders, 

 dat we als een aardige bijdrage voor het gebruikmaken van 

 de kastjes hebben aanvaard. We hadden n.1. een negental zeer 

 grote opgehangen, van een halve .Meter lengte en vlieggaten 

 van 6 — 10 cM. En zwaar! Met touwen moesten ze in de bomen 

 geheschen! Wat er in moest? Ja, dat wisten we zelf niet 

 recht: een Kauwtje, kleine Bosduif, Specht, Torenvalk, Uil. 

 Om eerlik de waarheid te zeggen, hopen we meer op de zeer 

 zeldzame Zwarte Specht dan op de Groene, die tot nog toe aan 

 dat mensenmaaksel larie had. Nu, in een van die kasten vonden 

 we eens 3 dode muizen ! Dat was natuurlik het werk van een 

 Steenuiltje, dat we dikwijls op onze tochten hadden ontmoet.. 

 Enige achtergebleven veertjes bewezen ons, dat dit vermoeden 

 juist was. Toen moesten ook de andere acht even een beurt 

 hebben en we vonden nog een, waarin een Uil z'n provisie 

 conserveerde, ook hier weer uit muizen bestaande. Onze hoop, 

 dat nu een broedsel van dit dier in de aanstaande lente ons 



