81 



ditmaal met een aardige variatie. En wanneer een opening hen 

 te klein was, knaagden ze hem uit. Dan gebeurde het weer, 

 dat de broedende vogel daarbinnen 't bestierf van schrik (een 

 beroerte), en vonden we, haar dood, maar overigens on- 

 gedeerd op hare eieren, waarmee dezelfde verschijnselen van 

 1910 nu tevens verklaard zijn. Ook toen vonden we dode vogels 

 in de nesten met duidelike bloeduitstortingen onder de schedel. 



Probeerde hij het bij een Roodstaartje, dan verliet die eenvoudig 

 haar nest en was ook daar de poging om binnen te komen 

 mislukt, dan lagen op en tussen de glanzende blauwe eieren 

 de afgeknaagde houtvezels en dat maakt, omdat we in zo 

 verbazend veel nestjes hebben gekeken, altijd met hetzelfde 

 ongerepte maagdelik voorkomen der tere eieren, zo'n dwaze 

 indruk, als bijvoorbeeld een huis zou maken, waarvan het eene 

 kozijn schuin tegen het andere leunde. 



in een bepaald gedeelte van het dichtbevolkte Noorden vonden 

 we dan een variatie. Daar waren een tiental kastjes allen op 

 eenzelfde wijze getenteerd. Percies op de hoogte waar binnen- 

 in de nestrand ligt — of ze ook goed kunnen ausculteren — 

 werd een gat in de wand gegeten, waardoor ze met de poot 

 de eieren naar buiten wisten te krijgen. Eens trof ik het, dat het 

 gat gereed was, maar de eieren nog niet uitgehaald. Ik stopte 

 het gat stevig toe met een kleine denneappel, die er wondermooi 

 in paste. Toen ik terug kwam, bleek m'n middel absoluut 

 waardeloos te zijn geweest. Wellicht heeft de Eekhoorn er nog 

 bij gelachen ook. Tien eieren en een denneappel toe! 



Grote kasten. 



Zoals ik reeds schreef, leverden deze ons gedurende de 

 winter enige kleine bijdragen voor de levenswijze van het 

 Steenuiltje, en verder is het ook nooit gekomen. Wel zagen 

 we er eenmaal een Groene Specht bij, maar voorlopig zullen 

 we ons aangaande dit heerschap — dat nog nimmer een nest- 



