110 



liet men kleine kolonies los, hier en daar geplaatst op groote 

 oppervlakten, in de meening, dat de insekten wel zoo ongeveer in 

 de omgeving zouden blijven van de plaats, waar men ze heen 

 gebracht had, en zich van daar uit zouden verbreiden, zoo onge- 

 veer dus op de wijze der kringen, die in 't water ontstaan als 

 men er een steen in werpt. Inderdaad lijkt dit logisch gerede- 

 neerd, doch de uitkomst toonde, dat men hierin dwaalde. 



De meeste soorten nl. schenen zich dadelijk ver te verspreiden, 

 met 't gevolg, dat de betrekkelijk weinige individuen elkander 

 niet terugvonden, dus paring en vermenigvuldiging uitbleef. 

 Daarom liet men later bij voorkeur zeer groote kolonies los, 

 waarbij de waarschijnlijkheid, dat de diertjes met elkander in 

 contact blijven, natuurlijk veel grooter is. Het schijnt, dat van 

 enkele soorten zelfs een 40.000 stuks nog niet voldoende is 

 om een behoorlijke kolonie te grondvesten. 



Een tweede belangrijke vondst was het verkrijgen van de 

 zekerheid, dat de eieren van Amerikaansche vlinders in „cold 

 storage", in koelkamers, konden bewaard worden tot de aankomst 

 van eiparasieten uit Europa, die deze koud bewaarde eieren 

 even goed infecteerden als versche. Hierdoor bleek 't mogelijk 

 ook van deze parasieten meerdere generaties te kweeken, dus 

 tallooze malen meer individuen ter i)eschikking te krijgen dan 

 uit de uit Europa geïmporteerde geparasiteerde eieren mogelijk 

 zou zijn geweest. 



Ook voor de Tachiniden en Coleoptera had de verdeeling 

 van den arbeid onder voor elke groep speciaal aangewezen 

 personen goede gevolgen, daar verscheidene geheel nieuwe 

 waarnemingen op biologisch gebied over de parasietvliegen 

 werden gedaan, welker bespreking echter meer in een entomo- 

 logisch tijdschrift thuis behoort, terwijl bij het fokken en ver- 

 spreiden van Calosoma sycophanta vrijwel het mogelijke werd 

 bereikt '). 



O A. F. BuRGESS, Bulletin 101, reeds eerder aangehaald. 



