118 



Op 't oogenblik houdt men dan ook meer en meer op met 

 't vergiftigen van deze rupsen. Dit geval bewijst weer, hoe 

 weinig de mensch kan voorspellen, welken loop de zaken in 

 de natuur zullen nemen in verband met de eigenaardige toe- 

 standen, door zijn cultuur in 't leven geroepen. 



Uit de genoemde „Message" en uit een ander Bulletin van 

 't U. S. Department of Agriculture (no. 100) over „The insect 

 enemies of the cotton boll weevil" zou nog veel belangrijks 

 te putten zijn, doch ik kan hier slechts enkele grepen doen 

 uit de groote massa stof. Een volledig overzicht toch over 

 alles, wat door verschillende entomologen in alle werelddeelen 

 reeds op 't gebied der bestrijding van schadelijke dieren door 

 hunne natuurlijke vijanden is bestudeerd en beproefd, zou, 

 indien 't al te geven ware, boekdeelen vullen. 



ik zal daarom nog enkele bladzijden wijden aan een paar dier 

 pogingen; sommige meer of minder geslaagde werden reeds 

 door Dr. Quanjer in 't meergenoemde artikel beschreven, 

 van andere echter was toen nog slechts het begin bekend; 

 zoo noemt Dr. Q. o.a. reeds het werk van Compere, die 

 gedurende 12 jaar op zijne reizen over de geheele wereld de 

 vliegen, wier maden in vele streken zoo schadelijk worden 

 voor de ooftteelt, bestudeerde, vooral ook om hunne parasieten, 

 te leeren kennen en die zoo mogelijk over te brengen naar 

 West-Australië. In „The Monthly Bulletin of State commission 

 of Horticulture in California" (volume I, no. 10 e. v.) beschrijft 

 Compere zelf zijne reizen, waarvan de redactie van dit tijd- 

 schrift zegt, dat zij „perhaps the most remarkable Odyssy" van 

 den modernen tijd vormen. 



Ofschoon dit nu wel wat heel sterk is uitgedrukt, zijn Compere's 

 artikelen toch zeer interessant en hoogst lezenswaardig. 



Hij heeft gemeend in 1904 in Brazilië Ceratitis capitata, de 

 zuidelijke vruchtenvlieg, waar 't hoofdzakelijk om ging, aan te 

 treffen, in toom gehouden door sluipwespen en kortschildkevers. 



