132 



neer hij tegenover zulk een collectie staat. Onze inzending op 

 de nationale en internationale landbouwtentoonstelling in 1907 

 boeide dientengevolge degenen, voor wie zij bestemd was, 

 minder dan het geval had kunnen zijn, wanneer wij de voor- 

 werpen met hun natuurlijke kleur hadden kunnen tentoonstellen. 



Dit bracht mij er toe te gaan zoeken naar een betere bewaar- 

 methode en ik ben daar althans in zooverre in geslaagd, dat 

 wij nu de meeste groene plantendeelen met eene, zij het dan 

 ook niet altijd even frissche, groene kleur kunnen bewaren. 

 Onze bleeke objecten worden nu langzamerhand door betere 

 vervangen. Daar verscheidene personen, die onze verzamelingen 

 in den laatsten tijd bezochten, inlichtingen over onze nieuwe 

 wijze van bewaren vroegen en de groote landbouwtentoonstelling 

 te houden in September te 's Gravenhage, allicht tot meer vra- 

 gen aanleiding zal geven, meen ik niet langer te moeten wachten 

 met een kleine mededeeling daarover. 



Uit mijn werkzaamheid aan de gemeentelijke gezondheids- 

 dienst te Amsterdam was mij bekend, dat koperzouten soms 

 gebruikt worden om aan busgroenten een frisch groene kleur 

 te geven ; trouwens vele huismoeders weten, dat men door 

 groenten te koken in een koperen pan de kleur behouden of 

 zelfs zoozeer versterken kan, dat zij er eenigszins giftig gaan 

 uitzien. Er vormen zich daarbij, naar het schijnt, groene ver- 

 bindingen van koper en eiwit, die de natuurlijke kleurstof 

 vervangen. Van een behoud der natuurlijke kleur is dus eigenlijk 

 geen sprake. Dat de aldus behandelde groenten schadelijk voor 

 de gezondheid zijn, behoeft nauwelijks vermelding. 



Uitgaande van deze feiten, nam ik een aantal proeven door 

 plantendeelen te brengen in alcohol of formaline van de aange- 

 geven sterkte nadat hier verschillende hoeveelheden kopervi- 

 triool in waren opgelost. 



Na eenig probeeren is de keuze gevallen op een vloeistof 

 .van het volgende voorschrift: 



