156 



nemen tegen den invoer van de beruchte San José schildluis, 

 wat dan ook geschiedde bij de wet van 2 April 1898 en het 

 Koninkl. Besluit van 30 Januari 1899, later vervangen door de 

 wet van 23 Mei 1899. 



Het schijnt, dat kwalen, die van verre dreigen, in 't 

 algemeen meer indruk maken op de menschen dan die, welke 

 zij elk jaar om zich heen kunnen waarnemen. 



Maar, hoezeer ik nu die overdreven vrees voor plagen, welke 

 van elders zouden kunnen worden geïmporteerd, belachelijk 

 vind, wanneer zij gepaard gaat met groote zorgeloosheid tegen- 

 over de inheemsche vijanden onzer kultuurgewassen, — het 

 zij verre van mij te beweren, dat wij niets zouden moeten doen 

 om zulke vijanden, die dreigen van elders te worden ingevoerd, 

 te weren. Integendeel. Boven toonde ik door enkele voorbeelden 

 aan, hoe groote beteekenis sommige van elders geïmporteerde 

 plagen voor onze inheemsche kultuurgewassen kunnen krijgen. 

 Het is eene zaak van wijs beleid, wanneer de overheid van 

 eenig land, waar eene zekere plaag zich nog niet heeft verbreid, 

 maatregelen neemt, om dat land daartegen te vrijwaren ; en 

 het is zeer zeker gewenscht, dat land- en tuinbouw maatschap- 

 pijen en belanghebbende personen de betreffende Regeeringen 

 op de noodzakelijkheid van dergelijke maatregelen wijzen, 

 wanneer deze Regeeringen zelven in gebreke mochten blijven, 

 dadelijk de hand aan de ploeg te slaan. 



Nu is de vraag : Op welke wijze kan een land zich zooveel 

 mogelijk vrijwaren tegen den invoer van schadelijke dieren en 

 van plantenziekten van uit andere landen ? 



Het antwoord op deze vraag schijnt zeer eenvoudig. Wanneer 

 een zeker schadelijk organisme in eene zekere streek een zeker 

 gewas teistert, laat men dan den invoer van dit gewas en van alle 

 deelen daarvan (stekken, entloten, vruchten, knollen) van uit die 

 streek verbieden. In vroeger dagen was dit inderdaad de vrij alge- 



