205 



eigenlijk voor alle drie de laboratoria of althans voor twee 

 ervan, personen van dezelfde natie zouden dienen te worden 

 aangewezen, zou men dan niet allicht van de juiste keuze afwij- 

 ken, en personen van verschillende nationaliteiten benoemen? 

 Zou niet, wanneer bijv. reeds als chef van het ééne instituut 

 een Franschman aangewezen was, bij de benoeming van de 

 chefs der andere instituten gezegd worden : nu moet er een 

 Duitscher, of een Engelschman, of een Italiaan, of een Amerikaan 

 worden gekozen ? 



Ik voor mij geloof ook, dat men, om spoedig te geraken tot 

 het doel : internationale samenwerking op het gebied van weten- 

 schappelijk phytopathologisch onderzoek, veel beter doet, geene 

 internationale laboratoria te stichten, maar het internationale 

 onderzoek aan de laboratoria in de verschillende landen te 

 verbinden. Prof. Eriksson erkent zelf: „La création de stations 

 internationales . . . suppose des moyens pécuniaires si consi- 

 dérables qu'il faudra sans doute trouver des Mécènes particu- 

 liers disposes a donner les moyens nécessaires pour leur 

 fonctionnement." (') Het door mij aangegeven denkbeeld zou, 

 als het werd in uitvoering gebracht, het budget van de verschil- 

 lende staten niet overmatig bezwaren. 



Nu heeft Prof. Eriksson in een rapport, aangeboden aan 

 het internationaal congres voor vergelijkende phytopathologie 

 en later weer in zijn reeds boven aangehaald stuk '), dat 

 hij aanbood aan de internationale phytopathologische com- 

 missie, vergaderd te Rome in 1913, nog twee wegen aange- 

 geven, die men zou kunnen inslaan om langs anderen weg 

 dan dien van het wetenschappelijk onderzoek, en sneller, te 

 komen tot het einddoel : het verkrijgen van een beteren gezond- 

 heidstoestand der gewassen. Deze twee wegen zijn : 1*^. het 

 stichten van staatsinrichtingen, of van inrichtingen, die door 



') Eriksson, „L'état sanitaire des piaiites cuitivécs", bl. 11. 



