207 



landen. In 't laatste geval zouden zij niet alleen zeer duur 

 worden, maar men zou allicht ook niet kunnen krijgen die 

 variëteiten, u^elke men noodig heeft. 



Wèl zegt nu Prof. Eriksson in zijn rapport, aangeboden aan 

 de internationale Commissie van phytopathologen te Rome 

 (1913), dat zijne bedoeling steeds is geweest. Staatsinrich- 

 tingen voor zaad- en pootgoed of officieele controle daarop 

 te hebben slechts „pour quelques espèces de plantes de 

 tres grande portee"; hij wilde zich bepalen tot enkele in 't 

 groot geteelde gewassen, bijv. tot de granen, de bieten, de 

 koolsoorten en de ooftboomen. Onder die gewassen van groote 

 beteekenis zouden dan toch zeker ook wel de aardappelen 

 moeilijk kunnen ontbreken. 



En 't zij mij vergund, nog op één bezwaar te wijzen. Vol- 

 gens het denkbeeld van Prof. Eriksson zullen toch alleen de 

 pootaardappelen en het zaaigraan óf alleen door Staatsinsti- 

 tuten worden afgeleverd of aan de officieele controle worden 

 onderworpen; de consumptieaardappelen niet en evenmin het 

 graan, dat wordt verkocht om er brood van te bakken. Maar 

 hoe zal men dan verhinderen dat die comsumptieaardappelen 

 en dat voor de bakkerijen bestemde graan worden gepoot, 

 resp. gezaaid? 



En ten slotte, wanneer de door Prof. Eriksson voorgestelde 

 Staatsintituten ook alleen maar zouden zorgen voor de teelt 

 en de aflevering van zuivere zaden van granen, van bieten en 

 van koolsoorten en voor de teelt en aflevering van parasiet- 

 vrije ooftboomen, — welke kolossale en kostbare inrichtingen 

 zouden dat worden! En hoeveel personen, die zich tegen- 

 woordig toeleggen op de teelt en de veredeling van en den 

 handel in zaaizaden, zouden hun bedrijf niet meer kunnen 

 uitoefenen ! Om van de tallooze ooftboomkweekers nog niet 

 eens te spreken ! — 



Een gemakkelijker weg, zegt Prof. Eriksson, dan de teelt 



