16 



even gecontroleerd, of hij „beet", en zoo was het mogelijk, 

 nauwkeurig den duur van het voedingsproces na te gaan. 

 Tevens werd dan genoteerd, welke reactie de huid op de 

 plaats van den beet en in de omgeving daarvan vertoonde; 

 dat ging in een moeite door. 



Later bleek het donkere huisje vaak onnoodig; de dieren 



beten ook in daglicht. Een aantal gevallen volgt hieronder. 



No. 1 zoog 5 minuten. Daarna liep het dier weg. Steek 



nauwelijks voelbaar. Reactie op de huid : een 



klein rood plekje, dat een weinig jeukte. 



„ 2 „ ruim 5 minuten, liet toen los. Steek thans veel 



pijnlijker. 

 jj 3 „ ongeveer 4 minuten. De steek veroorzaakte 

 doordringende pijn. Dit individu loosde na het 

 zuigen grijsachtige vloeibare excrementen op de 

 huid. Een met het oog op infectie, bedenkelijk 

 verschijnsel, later ook bij andere individuen waar- 

 genomen. Immers daar bij of na den beet jeuk 

 optreedt, is er groote kans, dat de excrementen 

 door den gebetene in het wondje gewreven wor- 

 den, en kan infectie met micro-organismen ook 

 op deae wijze plaatsen vinden. 

 „ 7 „ 8 minuten, liet zich toen vallen. Thans fun- 

 geert een ander persoon als „voeder''. Deze 

 voelt jeuk bij het inbrengen van den zuiger, 

 tijdens het zuigen en dan nog even kort daarna. 

 Andere exemplaren zogen resp. 12, 10, 8, 5, 6 en 7 minuten. 

 Zelf reageerde ik ook zeer weinig op de steek van larven 

 en imagines. Er was niets anders te zien dan een klein rood 

 vlekje. Jeuken deed dat in het geheel niet. 



De dieren zuigen zich vol, tot het abdomen sterk in de lengte 

 gerekt is en ze bol geworden ziju. Zeer vaak lieten ze zich 

 na het zuigen eenvoudig vallen. 



De meeste Europeanen schijnen overigens veel heviger dan 

 Inlanders op den steek te reageeren. Bij kennissen, waar met 

 het waschgoed eenige exemplaren waren aangebracht (ze wer- 

 den, dit ter geruststelling, spoedig weer uitgeroeid) reageer- 

 den allen blijkbaar hevig door erg jeukende roode bulten. 



