— 33 — 



De inlandsche namen anggrek teboe, m., en anggrek ttwoe, 

 s, zijn zeer juist gekozen. Door vergelijking met suikerriet 

 zal men zich het best een voorstelling van de plant kunnen 

 vormen, al is het gevaar om de beide planten met elkaar te 

 verwisselen nu niet zoo heel groot. 



Hoewel de bloemen groot zijn, kunnen ze op zichzelf toch 

 bezwaarlijk mooi genoemd worden. Toch is een rijkbloeiende 

 plant zonder twijfel indrukwekkend en sierlijk. De langwer- 

 pige, geplooide kelk- en kroonbladeren hebben bij de exem- 

 plaren van Java, Banka en Borneo, die ik heb kunnen onder- 

 zoeken, een donker matgele kleur, meer of minder met groen 

 getint, en zijn bezaaid met talrijke donker chocoladebruine, 

 bij doorvallend licht violetbruine vlekken. De vrij kleine, 

 drielobbige lip is elastisch op een vooruitspringend hol deel 

 aan den voet der zuil ingehecht en heeft over de zuil ge- 

 bogen zijlobben. Tusschen de zijlobben loopen drie dicht 

 bijeengeplaatsie, glimmende, overlangsche lijsten, aan weers- 

 zijden waarvan de lip, evenals ook op den middenlob, lang 

 en zacht behaard is. De kleur der lip is glimmend vrij licht- 

 geel, van binnen met overlangsche, meer of minder in stippels 

 opgeloste, roodbruine strepen ; de middenlob is bruinroodachtig 

 met paarsachtige tint of soms meer geel, met een dwarse zig- 

 zagteekening. De stempelzuil is bleek groen met donkerbruine 

 stippels. De helderheid der kleuren kan bij verschillende exem- 

 plaren nogal uiteenloopen. Exemplaren van Sumatra zag ik nog 

 niet. Ridley geeft echter voor Singapore en het Maleische 

 Schiereiland dezelfde kleuren op als de boven door mij genoemde. 



De door den heer N.t.C. geopperde veronderstelling, dat de 

 plant van Basilam mogelijk G. muliiflorum Lndl. zou zijn, 

 is zeker onjuist. G. 7mtltifloru7)i is een geheel ander gewas, 

 dat meer overeenkomt met G, scriptum BI. van het oostelijke 

 deel van den Archipel, en van G. speciosum zeer gemakkelijk 

 te onderscheiden is door de slechts enkele decimeters lange, 

 aan den top met 4-5 bladeren voorziene schijnk nollen. 



Merkwaardig is het, dat de onderste bloemen van elke bloei- 



wijze steeds misvormd zijn. Zij bestaan slechts uit vier blaadjes 



en een stempelzuil. Het bovenste dier blaadjes is het bovenste 



kelkblad, het onderste is ontstaan door de samengroeiing der 



Teysmannia 3 



