— 36 — 



In de jaargangen 1915 en 1916 van dit tijdschrift vindt men 

 resp. op blz. 727 vlg. en blz. 137 vlg. twee lezenswaardige, 

 wel gedocumenteerde opstellen van de hand van den Heer - 

 J. Olivier onder den titel „Een verwaarloosd erfdeel", waarin 

 de Schr. zijn hart lucht over de gebreken, die de bescherming 

 van in het wild levende dieren hier te lande aankleven, waarin 

 hij wijst op de grooto oeconomische en ethische beteekenis 

 van een goede regeling van deze aangelegenheid en prak- 

 tische voorslagen doet om tot een beteren toestand te geraken. 

 „Vox claniantis in deserto f" schreef O. boven zijn eerste 

 artikel. Hij had het vraagteeken ook weg kunnen laten. 

 Want wel zijn er sedert, mede op aandringen van de N. I. 

 Vereeniging tot Natuurbescherming, hier en daar op zich zelf 

 staande nuttige maatregelen getroffen, maar tot een algemeere 

 verbetering is het niet gekomen. 



Dezelfde liefde voor de natuur, die Olivier de pen ter hand 

 deed nemen, spreekt ook uit hetgeen Braesz ten bate van 

 zijn beschermelingen aanvoert Dat hij het in het bijzonder 

 voor de roofvogels opneemt", is, gelijk al spoedig blijkt, niet 

 toe te schrijven aan een eenzijdige voorliefde, maar aan het 

 feit, dat zij meer dan andere groepen een woordvoerder noodig 

 hebben, die voor hun belangen opkomt. 



In het eerste gedeelte van zijn betoog bespreekt de Schr.' 

 de vraag, in hoeverre de klachten over het afnemen van de 

 vogels in het algemeen gerechtvaardigd zijn. Het is in veel 

 gevallen niet mogelijk, op deze vraag met zekerheid een juist 

 antwoord te geven. De meening, dat algemeen en overal de 

 vogelwereld onder den invloed van door de menschelijke samen- 

 leving geschapen omstandigheden aan het afnemen zou zijn, 

 is stellig overdreven. Sommige, vooral kleine, soorten zijn zelfs 

 m van ouds door hen bewoonde streken ontegenzeggelijk tal- 

 rijker geworden of hebben zich over een grooter gebied 

 uitgebreid, gelijk ook hier op Java menige vogelsoort, die 

 zich aan het doen en laten van den mensch heeft weten aan 

 te passen en in de ,cultuurfauna" — Koningsberger, Java,, 

 zoologisch en biologisch — is overgegaan, zeker geen reden 

 heeft om zich te beklagen, dat 's menschen bedrijf het haar 

 onmogelijk maakt, haar getalsterkte te handhaven. 



