— 67 — 



de bodem door het aanplanten van Leguminosen verbeterde 

 en dat dit gebeurde, wanneer er aan de wortels knolletjes 

 voorkwamen. De eerste, die ze beschreef, was Malpighi 

 — 1687 — , die ze als ziekelijke uitgroeisels beschouwde. 

 Treviranus (1853) was de eerste, die ze als normale 

 vormingen beschreef en WORONIN zag in 1 866 er het eerst 

 bacteriën in. 



Wat het voorkomen dezer wortelknoUetjes betreft, schijnen ze 

 aan de meeste Leguminosen zich te ontwikkelen, terwijl ze 

 slechts in enkele gevallen ontbreken kunnen ; zoo vindt men 

 ze b. v. op Java niet altijd bij Lcucaena glanca (1 a m t o r o), 

 een plant, die er vrij algemeen voor groene bemesting aan- 

 geplant wordt. Zij treden op of aan den hoofdwortel, n.1. 

 bij de lupine, of aan de bijwortels, n.1. bij de meeste andere 

 Leguminosen. De vorm der knolletjes is voor verschillende 

 plantensoorten verschillend, maar hierop behoeft hier niet ver- 

 der te worden ingegaan. Alleen dient er hier nog even op 

 gewezen te worden, dat, zooals reeds boven gezegd is, eigen- 

 aardige galvormingen aan de wortels van Leguminosen niet 

 altijd te danken zijn aan knolletjesbacteriën, maar ook door 

 aaltjes veroorzaakt kunnen zijn; bijzonder fraai kan men dit 

 dikwijls b.v. zien bij Tephrosia Vogelti^ zoodat deze plant 

 daardoor voor andere culturen schadelijk kan zijn. 



Het was voor de wetenschap van belang, na te gaan, hoe 

 en waardoor die bacteriëngallen ontstaan. A. B. Frank toonde 

 reeds in 1879 aan, dat ze niet ontstonden, wanneer de grond, 

 waarin de planten gekweekt werden, te voren gesteriliseerd 

 was. Tegelijkertijd vond hij in de knolletjes een organisme, 

 dat op een schimmel geleek, hoewel reeds te voren WORONiN 

 in de knolletjes organismen aangetroffen had, die op bacte- 

 riën geleken. Kny hield het organisme voor een plasmodium. 

 Iets later kwam men door de onderzoekingen van Brunchorst 

 (1885) en van TsCHmcH (1887) tot de meening, dat de op 

 bacteriën gelijkende lichaampjes in de knolletjes, door Brunc- 

 HORST „bacteroïden" genoemd, geen vreemde organismen 

 waren, maar door de plant zelf gevormd werden. 



Zoo bleef deze voor wetenschap en practijk belangrijke 

 vraag onopgelost, totdat in 1888 M. W. Beyerinck de bac- 



