— 74 — 



werden daarbij niet waargenomen B zegt, dan ook dat men 

 wel is waar in theorie de mogelijkheid moet toegeven, dat 

 de stikstofbinding hem ontgaan zou kunnen zijn, maar wanneer 

 men bedenkt, hoe moeielijk het is, b.v. van een Acacia enkele 

 grammen knolletjes te verzamelen, dan wordt het duidelijk, 

 dat indien dit materiaal voor een zoo grooten boom van eenige 

 beteekenis zijn zal, het stikstofbindende vermogen daarvan 

 verbazend groot zal moeten zijn. Ook bij andere Papiliona- 

 ceeën treft men hetzelfde bezwaar. Nieuwe proeven, vooral 

 met Phaseolus, vindt hij wenschelijk. 



Als eindconclusie van zijn onderzoek geeft BeyerincK: 



„Bij vele Papilionaceeën, die uitmunten dooT stikstofrijkdom, 

 ook bij cultuur in mediën, die geen stikstofverbindingen be- 

 vatten, is aantal en volume der knolletjes zoo klein, dat binding 

 van vrije stikstof daarin voor de plant alleen dan iets zou 

 beteekenen, als de intensiteit van dit proces fabelachtig groot 

 ware. Het is echter niet gelukt, gasometrisch iets van stikstof- 

 binding in de knolletjes te bemerken . 



De Papilionaceeënbacteriën binden in cultuurvloeistoffen en 

 in plaatculturen de vrije stikstof ook niet. De tegenovergestelde 

 opgaven in de leerboeken der plantenphysiologie zijn onjuist". 



Dit merkwaardige onderzoek van Beyerinck is dus gedeel- 

 telijk in strijd met dat van Hellriegel en Willfarth, n.1. 

 wat betreft de binding der vrije stikstof door de knolletjes- 

 bacteriën zelf; nader onderzoek dient afgewacht te worden, 

 voordat men zich over dit belangrijke onderwerp een oordeel 

 vormen kan. 



