— 137 — 



ondersle 30 pCt. De lagen liggen vrijwel horizontaal, waardoor 

 ze gemakkelijk te verwerken zijn. Zij hebben geen last van water, 

 daar ze gedekt zijn door een steenzoutlaag van 240 Meter dikte. 



Men schat den inhoud van de beddingen op 700 millioen kubieke 

 Meter of 1472 millioen ton met een gemiddeld gehalte van 22 pCt-. 

 kali, wat overeenkomt met 300 millioen ton kali, hetgeen vooreen 

 lange reeks van jaren voldoende is voor de wereldconsumptie. 



De zuiverheid van het zout is zoo groot, dat het niet noodig is 

 het te raffineeren. Het kan onmiddellijk als kunstmest worden aan- 

 gewend, terwijl de Stassfurterzouten om het hooge magnesiagehalte 

 een zuivering noodig hebben. 



De eerste maatschappij tot exploitatie van de beddingen, de 

 Gewerkschaft Amélie, stichtte een aantal dochtermaatschappijen 

 om te protiteeren van de bepalingen van het Duitsche kalicartell, 

 dat een zekere productie toestaat aan ieder centrum van mijnbouw 

 op een concessie van 1800 HA. Reeds in het eerste exploitatiejaar 

 (1910) kocht de groote maatschappij te Stassfurt, de Deutsche Kali- 

 werke, zooveel aandeelen van de Amélie, dat zij in die maatschap- 

 pijen de boventoon kon voeren en dus de concurrentie verstikte. 



Een groep Fransche en Elzasser kapitalisten stichtte de maatschap- 

 pij St Thérèse, die concessie verwierf op een gebied van 5000 HA. 



Deze maatschappij is in 1918 het werk begonnen. Twee andere 

 groepen van ondernemers hebben eveneens concessie verkregen en 

 zijn bezig hun bedrijf te ontwikkelen, zoodat weldra vier concur- 

 reerende maatschappijen of groepen de kalimijnbouw in den Elzas 

 in handen hebben. 



Het Duitsche kalisyndicaat liet voor de Elzassermijnen niet meer 

 dan 5 pCt. van de totale kaliproductie toe. 



Om de belangen van de groote aandeelhouders der Stassfurter- 

 mijnen te bevorderen, heeft men weten door te drijven, dat de 

 zooveel gemakkelijker te winnen Elzasserzouten vrijwel ongemoeid 

 bleven. 



Tot kort voor den oorlog bestond de zeer kwellende bepaling, 

 dat alle vrachten berekend moesten worden vanaf Stassfurt. 



Bij de wet van 25 Mei 1910 werd het Cartell officieel bevestigd 

 en werd de verkoop onder toezicht gesteld om overproductie te 

 beletten en den verkoop zoo te regelen, dat de Duitscher minder 

 betaalde dan de vreemdeling. De wet gaat van het principe uit, 

 dat de kali beschouwd moet worden als nationaal bezit en boven 

 alles den landbouw en de industrie van het Duitsche rijk moet 

 bevorderen. 



