_ 142 - 



Bevloeiing van rijstvelden in Californië. 



In 1916 werd in Californië ongeveer 27.000 H.A. i<unstmatig bevloeid 

 ten behoeve van den rijstbouw. Het irrigatiewater werd afgeleid uit 

 de Sacramento en de Featlier. Voor 1500 H.A. van het irrigatiegebied 

 moest het water opgepompt worden. 



Het te bevloeien gebied is in vakjes gedeeld door dijkjes, die 

 zooveel mogelijk de hoogtelijnen van het terrein volgen. 



De door het veld gegraven kanalen en leidingen zijn naar behoefte 

 van dijken voorzien, terwijl het water door sluizen op de bevloeiings- 

 vakken wordt gelaten. De breedte van de sluisjes is voldoende om 

 het veld desgewenscht vlug geheel onder water te zetten. 



De dijkjes worden gemaakt door een daartoe geconstrueerd werk- 

 tuig, dat door een zwaren motor wordt voortgetrokken. De bouw van 

 dit toestel is zoo eenvoudig, dat de landbouwers het dikwijls zelf maken. 



Het bestaat in hoofdzaak uit een paar planken, die als de zijden 

 van een V ten opzichte van elkaar geplaatst zijn. Worden ze voort- 

 getrokken, dan schuiven ze de aarde van den losgeploegden grond 

 naar elkaar toe. Er ontstaat dan een smaller of breeder dijkje, al 

 naar de opening tusschen de planken nauwer of wijder is gesteld. 



De planken zijn 6 Meter lang, 0,6 M. breed en T", cM. dik. Achter 

 den motor, die het toestel trekt, is de afstand tusschen de planken 

 3 M., aan de achterzijde hoogstens 0,9 Meter. Ze worden op vasten 

 afstand van elkaar gehouden door metalen balken, waaraan het 

 toestel ook voortgetrokken wordt. 



De dijkjes, die met dit werktuig getrokken worden, hebben na 

 aanstampen een hoogte van 30 cM. 



Per dag kan een ploeg van 2 a 3 man 60 H.A. van de noodige 

 dijkjes voorzien. Gewoonlijk wordt het aanleggen toevertrouwd aan 

 aannemers; de kosten kan men rekenen op 50 dollar per dag. 



Het irrigatie-seizoen voor de rijst verdeelt men in twee perioden. 

 Men begint met dikwijls herhaalde bevloeiingen om den grond goed 

 vochtig te houden tijdens het ontkiemen en het eerste opgroeien 

 van de plantjes. Eerst wanneer het gewas 10 tot 15 cM. hoog is, 

 gaat men over tot geregelde bevloeiing, waarbij de grond constant 

 15 tot 20 cM. onder water blijft. 



Debietmetingen op 18 proefvelden in de vallei van de Sacramento 

 gaven in 1916 een waterverbruik aan, dat gelijk staat met een water- 

 laag op de bevloeide velden van 2,46 Meter dikte. Per 47 acres 

 werd een cubieke voet per seconde (1,06 Liter per seconde en per 

 bouw) gebruikt. Om het debiet te meten maakte men gebruik van 

 automatisch werkende watermeters. 



