89 



Op een ander stuk grond, dal sinds 1885 grasland was geweest, 

 kwamen na het scheuren insgehjks tal van akkeronkruiden voor 

 den dag. Men vond dan ook bij onderzoek in een cub. voet vrn 

 den grond niet minder dan 74 zaden — voornamelijk Polygoni in 

 aviciilare, maar ook Arenaria, Atriplex, klaproos en viooltje wa en 

 vertegenwoordigd —, die a'le kiemden en gezonde planten oplever- 

 den, na 33 jaren rusten! 



De schrijver knoopt aan deze niededeelingen de opmerking vast, 

 dat men na het scheuren van grasland in sommige gevallen wel 

 zal hebben zorg te dragen, dat niet op het dus verkregen boi wland 

 onkruid uit een vroeger tijdperk de overhand krijgt. 



W. E. Brenchley, Gardener's Chronide LXIV (1918). 193. 



b. 



Over het weerstandsvermogen van zaden tegen uitdroging. 



Bij door HOTTEF^, NOBBE, Atterbehg, KiESSLiNG e. a. ,'enomen 

 proeven over kunstmatige verwarming van zaden in ovens vooral 

 om het narijpen te bespoedigen • was in den regel de ten peratuur 

 niet van dien aard, dat het watergehalte van het zaad lager werd 

 dan 5 tot 6 pCt. De aanwending van hoogere temperatuui, waar- 

 door een -aanzienlijk geringer vochtgehalte bereikt werd bleek 

 echter somtijds de kiemkracht te verlagen. De vraag is nu, of die 

 achteruitgang aan het waterverlies of aan den .invloed van Ie hoo- 

 ge temperatuur toe te schrijven was. 



Voorheen zijn door Schroeder reeds proeven genomen m. t gerst 

 en tarwe, die hij 12 weken lang boven zwavelzuur droogde, '.oodat 

 ze slechts 1 — 2 pCt. water bevatten : bijna alle korrels ontkic mden. 

 Bij rogge vond Nobbe, dat drogen bij 80", tot een vocht^ ehaite 

 van 1.2 pCt,, het kiemvermogen vrijwel onaangetast liet, i erwijl 

 daarentegen sterker drogen door warmte aan het kiemveri logen 

 afbreuk deed; tarwe en haver vertoonden dit nog duidelijker. Een 

 ander resultaat vermeldt Ewart, die zaad van tarwe maïs, f.^erst, 

 erwten, boonen, hennep, pompoen, raap en zonnebloem bij 37" tot 

 38'> in vacuo droogde: hij kwam tot het besluit, dat men oc k de 

 sterkste zaden niet tot een lager watergehalte dan 2 — 3 pCt. kan 

 drogen zonder hun levensvatbaarheid te schaden. Hij meent, dat 

 sterk uitdrogen het rustende protoplasma zoodanig verandert, dat 

 het niet meer in staat is om door het opnemen van water den 

 moleculairen bouw te herstellen, die noodzakelijk is voor zijn nor- 

 male levensverrichtingen. , 



