— 214 — 



Wat de bestrijding der ziekte betreft, door Bancroft, den 

 botanicus van Britsch-Guyana, werd aangeraden, de boomen 

 te bespuiten met Bordeaux'sche pap en wel twee keer onmid- 

 dellijk na elkaar. Doch Stahel rekent uit, dat dit voor 40.000 

 boomen 80 man met 20 spuiten zou vorderen. De tweede 

 raad, dien Bancroft gaf, nl. het verbranden der afgevallen 

 bladeren, was geheel verkeerd, aangezien de pycniden en perithe- 

 ciën, die ze dragen, dan reeds dood zijn en trouwens, al 

 bevatten deze fructificaties levende sporen, dan nog voor de 

 verspreiding der ziekte zonder beteekenis zijn, zooals hierboven 

 werd betoogd. 



Het eenige middel, dat Stahel meent, dat beproefd zou 

 kunnen worden is, de Hevea-tuinen gedurende eenigen tijd 

 (zeg 3 — 4 weken) vrij te houden van alle jonge bladen. Zooals 

 beschreven werd, zijn de jonge bladeren zoowel de deelen, 

 die vatbaar zijn voor de ziekte, als de deelen, die smetstof 

 (de conidiën) leveren. Hij acht dezen maatregel practisch wel 

 uitvoerbaar. Voorts stelt hij voor, te beproeven, de dauw- 

 vorming tegen te gaan of ten minste te verkorten door middel 

 van rook. De mogelijkheid bestaat, dat hierdoor aan de coni- 

 diën-kiembuizen de tijd zou worden ontnomen noodig om in 

 het blad te dringen. (Intusschen is een practische bestrijding 

 in Suriname niet mogelijk gebleken of althans niet toegepast. 

 De Hevea-boomen zijn reeds grootendeels opgeruimd om plaats 

 te maken voor Liberia-boomen, Ref). 



Wat andere landen, waar deze ziekte nog niet voorkomt, 

 moeten doen om zich te beschermen tegen invoering der ziekte, 

 is uit het bovenstaande reeds af te leiden. Invoer van zaden 

 of andere voorwerpen, waarop zich sporen zouden kunnen 

 bevinden, levert bij deze ziekte geen gevaar op, omdat de 

 schimmel geen „duursporen" vormt, die tegen uitdroging be- 

 stand zijn en lang in leven kunnen blijven, doch' slechts 

 sporen, die zeer spoedig hun kiemkracht verliezen. Slechts 

 met zieke planten zou dus de ziekte ingevoerd kunnen worden. 



De vraag zou bovendien gesteld mogen worden, of in een 

 land als Nederlandsch-Indië de ziekte wel vasten voet zou 

 kunnen krijgen. Zooals beschreven is, zijn slechts jonge, in 

 sterken groei verkeerende organen vatbaar voor de ziekte. 



