— 233 — 



De gronden met te weinig calciumcarbonaat zijn de veelal 

 door den praktikus met bet woordje „zuur" bestempelde gron- 

 den, In onderstaande tabel ziet men een paar grondsoorten, 

 die in uiterlijk en structuur tamelijk goed met elkaar overeen- 

 komen, maar die zeer verschillen door hun gehalte aan 

 calciumcarbonaat, waardoor de eene vruchtbaar is en de 

 andere veel te vast en niet bruikbaar als bouwgrond. 



Uitwerking van Calciumcarbonaat op den grond. 



Men kan niet a priori zeggen, hoeveel calciumcarbonaat 

 een bepaalde grond noodig heeft om vruchtbaar te zijn. Dit 

 moet blijken uit veldproeven. In het algemeen hebben zan- 

 dige gronden alleen zooveel calciumcarbonaat noodig als 

 vereischt wordt om den zuurgraad tegen te gaan, terwijl de 

 kleigronden ook nog calciumcarbonaat noodig hebben om de 

 structuur goed te houden. Zoo kunnen zandgronden volstaan 

 met 0.1 pCt. en zelfs minder calciumcarbonaat, als ze voldoende 

 voorzien worden van kalkhoudend water, terwijl andere, die 

 zwaar bemest worden, nog reageeren op een toevoeging van 

 kalk of kalkgesteente, zelfs al bevatten ze Ü.2 tot 0.3 pCt. 

 Voor kleigronden blijkt meestal 0.5 pCt. nog te weinig te zijn 

 en zelfs 1.0 pCt. is niet altijd genoeg voor zwaar gebouwde 



