— ^40 — 



voornaamste is voor den plantengroei, maar RusSELL meent, 

 dat er voor deze meening niet genoeg gegevens zijn. van 

 ROMBURGH meende hier vroeger, dat voor de theegronden 

 de bepaling der matière noire en van de stikstof hierin geheel 

 onnoodig was, daar er geen belangrijke conclusies uit konden 

 afgeleid worden. Of het nu komt, dat van Romburgh 

 slechts enkele gronden onderzocht, durf ik niet te zeggen, 

 maar wij hebben van dit onderzoek wel degelijk nuttige 

 resultaten gezien, en er valt uit de verkregen cijfers zeker 

 een bevestiging van de conclusie van Grandeau en Hilgard 

 te trekken. 



Het niet in alkaliën oplosbare deel van de humus is nog 

 niet onderzocht, maar er is geen enkele reden om aan te 

 nemen, dat dit minder belangrijk zou zijn dan het andere. 



Sommige organische bestanddeelen in den grond zijn vet- 

 achtige stoffen, die weinig of niet ontleed worden en vooral 

 in rijke gronden zich ophoopen en dan hinderlijk kunnen 

 worden. Als men deze massa extraheert met een of ander 

 organisch oplosmiddel, dan krijgt men een geel-bruine massa, 

 die nog tamelijk veel stikstof bevat. 



Van de stikstof, die in den grond aanwezig is, is een gedeelte 

 aanwezig in het in alkali oplosbare deel van de humus en 

 een ander deel in onbestendige verbindingen, die tot ammoniak 

 worden afgebroken. De in den grond aanwezige hoeveelheid 

 stikstof loopt zeer uiteen Voor Europa geldt 0.15 pCt als 

 mooi voor vruchtbaar land, terwijl dit voor theegronden hier 

 al heel weinig is. Krijtgronden hebben in Europa meestal 

 meer, terwijl ik hier in zulke gronden niet veel stikstof vond 

 (0.1 pCt). 



Vruchtbare grond bevat 0.0001 pCt. vrij of gebonden 

 ammoniak en goed bemeste gronden soms tienmaal meer. 

 Rijke gronden bevatten 0.006 pCt. nitraatstikstof. Dit gehalte 

 is echter uit den aard der zaak zeer veranderlijk, daar zoowel 

 de plant zelf als de regen veel nitraat wegneemt, terwijl de 

 bacteriën steeds nieuwe hoeveelheden vormen. 



