™ 260 =-^ 



tot dusverre geïsoleerd kunnen worden. Men weet overigens 

 ook nog niets van het mechanisme van het proces. 



De eerste, die over het vastleggen in den bodem van stikstof 

 uit de lucht onderzoekingen deed, was Berthelot. Hij vond, 

 dat dit te weeg arebracht werd door micro-organismen. WlNOG- 

 RADSKY en Beyrinck vonden verschillende bacteriën die 

 stikstof vastleggen o. a. Clostridium, Azotobacter enz. Verder 

 zijn nog talrijke onderzoekingen over dit onderwerp verricht, 

 te veel om hier op te noemen. 



In hoeverre deze verschillende bacteriën in den grond actief 

 zijn, kon nog niet geheel en al vastgesteld worden, door de 

 groote moeilijkheden bij het experimenteeren. De tegen- 

 woordigheid van Azotobacter is b. v. nog geen bewijs, dat er 

 stikstof vastgelegd wordt. Men heeft dan wel vaak een toename 

 waargenomen in stikstofgehalte, maar ook soms een vermin- 

 dering. De kwestie is dus nog niet opgelost. 



Men mag wel als vaststaande aannemen, dat Azotobacter 

 stikstof vastlegt in goed doorluchte gronden, die goed voor- 

 zien zijn van calciumcarbonaat, kalizouten en phosphaten, 

 terwijl organische stof en water in voldoende hoeveelheid 

 voorhanden zijn en de temperatuur hoog genoeg is Clostridium 

 legt ook nog stikstof vast als de grond minder los van structuur 

 is, en vereischt ook minder calciumcarbonaat. 



De bacteriën, die in symbiose leyen met de Leguminosen 

 en stikstof vastleggen, werden bestudeerd door Hellriegel 

 en Wilfarth en daarna door Beyerink, die de eerste was, 

 die ze isoleerde, in 1888. Men kon ze echter niet uit den grond 

 isoleeren, ook niet daar, waar men zeker was van hun tegen- 

 woordigheid. 



Men weet dat de vastlegging van de stikstof plaats heeft 

 in de knolletjes der Leguminose, die dus rijker aan stikstof 

 worden dan de rest van den wortel, en het eindproduct wordt 

 verondersteld te zijn een oplosbaar eiwit, dat in de j>lant over- 

 gaat. 1) Een groote hoeveelheid stikstof wordt vastgelegd. 



1) Men zie overigens over dit gewichtige onderwerp het artikel van Dr. 

 Rant op blz. 66 vlg, van dezen Jaargang. 



