— 264 — 



(1904) van dit tijdschrift onderscheidt hij in navolging van 

 WiESNER in diens Rohstoffe des Pflanzenreichs II de Sesanum 

 tndicum en de Sesanum radiatum. 



De op Java geteelde widjen behoort dan tot de Sesanum 

 radiatum, terwijl de Indische sesam voor het overgroote deel 

 behoort tot de Sesanum indicum 



De beide soorten verschillen in bouw en gewicht van de 

 zaadhuid, wat weer invloed heeft op het oliegehalte van de 

 zaden zonder dat het oliegehalte van de zaadkernen uiteen loopt 



Volgens WiESNER zijn de zaden van de Sesanum indicum 

 wel vrij glad, maar vertoonen ze reeds bij een vrij zwakke 

 vergrooting een fijn korrelig oppervlak, terwijl op een der 

 zijden over het midden een overlangsche streep loopt, terwijl 

 aan beide zijden van de zaden aan den omtrek een weinig 

 duidelijke kam zichtbaar is. Bij de Sesanum radiatum zijn 

 dje kammen veel duidelijker en gaan er vouwen of rimpels 

 van uit, die zich in het midden tot een netwerk vereenigen, 

 of onzichtbaar worden. 



Onder het microscoop bezien blijken de verschillen nog grooter. 

 Dr. BoORSMA schrijft hierover in boven aangeduid artikel: 



„Het buitenste laagje van de zaadhuid is bij S. indicum 

 „samengesteld uit langwerpige cellen, die haar grootste lengte 

 „hebben in radiale richting, zgn. „palissaden-cellen". Aan de 

 „gedroogde zaden kan men ze eerst na opweeken in water 

 „of kaliloog goed waarnemen. Deze cellen zijn alle dun wan- 

 „dig en voeren elk, tegen den buitenwand aangedrukt, een 

 „kristalconglomeraat uit calciumoxalaat bestaande. 



„Slechts in de min of meer veervormig gerangschikte cellen, 

 „die de kam vormen, ontbreken deze kristallen. 



„Bij de donker gekleurde zaden treft men in de palissaden - 

 „cellen ook de kleurstof aan. 



„De zaden van de S. radiatum bezitten insgelijks een uit- 

 „wendige laag van palissadencellen. Hier is echter de binnen- 

 „wand en het binnenste gedeelte van de zijwanden van deze 

 „cellen sterk verdikt, en voorts is de ook hier voorhanden 

 , kristalklomp niet aan de buitenzijde, maar juist aan de tegen- 

 „overliggende kant, tegen den binnenwand der cel dus, te 

 „vinden". 



