— 268 — 



In Engelsch-Indië onderscheidt men drie soorten sesam. 

 . I. De witte, die in de zeer vochtijje lage landen groeit. 



II. De zwarte, die in de hooge droge streken inheemsch 

 is en de meeste en fijnste olie levert. 



III. De bruinroode, welke groeit in de zone tusschen het 

 hooge en het lage sesanigebied. 



In vele streken heeft men meerdere soorten tot zijn beschik- 

 king en zaait men de meer donkere soorten uit op drogere 

 velden, de lichtere, wanneer men meer vocht en warmte kan 

 verwachten. 



Men teelt de sesam op allerlei manieren, zoowel in kleine 

 tuintjes, als op groote velden, tusschen andere gewassen en 

 onvermengd als hoofdgewas. 



Zware vochtige gronden ploegt men tot drie maal, daar 

 de widjen prijs stelt op een goede bodemstructuur Lichter 

 gronden ploegt men soms slechts een keer. Een weinig zandige 

 klei gronden geven het hoogste beschot. 



De beste uitkomsten verkrijgt men op niet al te zware gron- 

 den, die een rijke watervoorziening hebben, zoodat gevaar 

 voor uitdrogen is uitgesloten, terwijl het blankstaan der velden 

 eveneens niet voorkomt. 



Gewoonlijk zaait men breedwerpig uit de vrije hand, soms 

 zaait men in de voor achter den ploeg. 



Binnen tien dagen ontkiemt het zaad, waarna men spoedig 

 met het wieden begint. 



Zoo mogelijk wordt de aanplant elke twee of drie weken 

 bevloeid. 



In Madras zijn de velden daartoe voorzien van een volledig 

 stel irrigatiewerken. Tegen het rijpen van de zaden staakt 

 men het bevochtigen, daar droogte tijdens de rijping het olie- 

 gehalte verhoogt. 



De Sesam bloeit in Voor-Indië twee maanden na het uit- 

 zaaien en kan ongeveer (00 dagen na het zaaien geoogst 

 worden. 



Men oogst door de planten bij den grond af te snijden en tot 

 schooven te binden, die gedurende acht dagen op het veld 

 blijven staan. Men beschermt de garven tegen regen door 

 er bladeren van pisang en klapper overheen te leggen. 



