— 280 — 



bij het afgraven van de kalk uit het heuveltje genoemd 

 Goenoeng Pakemitan, merkte de Heer F. U. M. BUNING een 

 aantal — de kalk doorzettende — gangetjes op, die een donker- 

 der kleur hadden dan de kalksteen en welke bij onderzoek 

 phosphaten bleken te bevatten. 



Doordat het genoemde heuveltje reeds half afgegraven is, 

 is hier een mooie doorsnede — in het midden van eenige Meters 

 hoogte — ontbloot, waarin de phosphaatgangetjes goed waar 

 te nemen zijn. De gangetjes hebben een onregelmatig verloop, 

 zonder bepaalde richting of helling en zijn van zeer wisse- 

 lende dikte, een gemiddelde dikte van 2-3 d.M. niet overschrei- 

 dend. Aan een enkele gang kon een dikte van 0,5 M. geme- 

 ten worden, doch 3-4 M. verder verminderde deze weer. 



Het gangmateriaal is vuilgrijs van kleur, soms kristalijn, 

 bijna altijd zeer dunne laagjes donker erts bevattende. Dit 

 erts bleek bruinsteen te zijn. De hardheid van het gang- 

 materiaal is hooger dan kalksteen. Behalve in deze gangetjes, 

 werden de phosphaten ook in de verweeringsafzetting 

 gevonden. Hier hebben ze concretionairen habitus, meest 

 met schaal- of bandstructuur, waarin de donkere bruinsteen- 

 laagjes speciaal opvallen. Is het gangmateriaal over het alge- 

 meen dicht, de concreties zijn altijd poreus. Dikwijls zijn ze 

 ook niervormig. Soms vindt men in de concreties een aan- 

 rijking van het Mn O2 gehalte, waardoor dan het soortelijk 

 gewicht van het phosphaaterts stijgt en het zwaarder aanvoelt 

 dan het gangmateriaal. 



Volgens een analyse van het laboratorium van het Mijn- 



wezen bleek het gangerts v 

 CaO . 

 P2O.5 . 

 SiOa . 

 AI2O3. 

 Fe203 

 Mn02. 

 Gloeiverlies 

 Onbepaald 



an de volgende samenstelling te zijn, 

 46,0 pCt. 

 13,0 , 

 1,0 „ 



1,5 r, 

 sporen, 

 3 pCt. 



29 

 6,5 „ 



In het hoofdstuk over het gebruik wordt uiteengezet, hoe 

 en waarom de ruwe phosphaten bijna uitsluitend verwerkt 



