— 310 — 



Veengronden vererschen toevoeging van calciumcarbonaat en 

 kalizouten. Moerassen hebben meer phosphaten noodig en min- 

 der kalk. 



De klei gronden zijn gekenmerkt door de aanwezigheid van 

 20 — 50 pet klei of van gelijke hoeveelheden zeer fijn slib. 

 Hierdoor zijn de poriën in den grond zeer klein, zoodat water 

 noch lucht gemakkelijk kunnen circuleeren. Kleigronden wor- 

 den dan ook gemakkelijk met water volgezogen en plakkerig, 

 en bij groote droogte barsten ze en hebben niet vlug genoeg 

 voldoende water voor de planten, Men is dan genoodzaakt den 

 grond te bewerken en oppervlakkig de kluiten stuk te slaan. 

 Het hooge gehalte aan coUoidaal materiaal veroorzaakt dit 

 scheuren, doordat bij droging de grond krimpt, terwijl ook dan 

 nog een groot gedeelte water wordt vastgehouden evenals 

 bij een vaste gelatinemassa. De grond absorbeert ook oplos^ 

 bare zouten of gedeelten er van, en organisch materiaal. De 

 plasticiteit van dergelijke gronden is zeer hoog. 



Al deze specifieke klei-eigenschappen kunnen veranderd wor- 

 den door toevoeging van calciumcarbonaat, hetgeen dan ook 

 toegepast wordt om deze gronden te verbeteren. Echte klei- 

 gronden komen onder de theegronden, welke ik tot nu toe 

 analyseerde, weinig voor. Men mag zeggen, dat, als men echte 

 klei heeft, met groote plasticiteit, de thee er slechts met moeite 

 wil groeien en er zeker toepassing van kalk en groenbemesters 

 noodig is om den grond te verbeteren. Wel komen veel voor 

 overgangsvormen van leem- tot kleigronden, waar men lage 

 plasticiteitscijfers vindt, maar die nog door verschillende oor- 

 zaken minder vast dan klei blijven. Het bekende barsten van 

 den grond bij droogte vertoonen deze laatste echter reeds sterk. 



De zandgronden bestaan uit grof mineraal materiaal zonder 

 coUoidale stoffen en daarom hebben ze weinig samenhang en 

 houden noch water noch oplosbare zouten gemakkelijk terug. 

 Ze zijn dan ook soms zeer los en arm aan oplosbaar materiaal 

 en worden door den practicus hongerige gronden genoemd. 

 Heeft de bovengrond voldoende klei naast het zand, dan is de 

 watervoorziening ook goed. Men kan hiervan een voorbeeld 

 zien op Sumatra's Oostkust in het Siantarsche, waar de grond 

 een groot percentage (tot 65 pet ) zand bevat en daarnaast veel 



