— 421 — 



voeriger is de schrijver bij de behandeling van het inheemsch 

 Javaansch rund en bij de beschrijving van den karbouw. 

 Bij de behandeling van de Britsch-Indische runderen valt de 

 ■beknoptheid wel wat sterk in het oog, en nog meer is dit 

 het geval bij de bespreking der Europeesche runderrassen ; 

 terwijl toch beide categorieën van het grootste belang zijn in 

 Ned.-Indië. 



Het 2o onderwerp, de veeteelt in Ned.-Indië, behandelt 

 de schrijver in een tweetal hoofdstukken. In het eersie hoofd- 

 stuk „Maatregelen tot verbetering van den veestapel" geeft 

 Dr. 't Hoen aan, de oorzaken welke hebben geleid tot achter- 

 uitgang van het inheemsche vee, en vervolgens een beknopt 

 historisch overzicht van de maatregelen welke genomen zijn, 

 -en nog worden toegepast ter verbetering van de paarden- en 

 runderfokkerij, en die der kleine huisdieren. Zoo vinden we 

 gegevens betreffende de paarden en runderfokkerij in de 

 Preanger en Padangsche Bovenlanden, de runderfokkerij in 

 Kedoe, Banjoemas, en op Madoera, de varkensfokkerij op 

 Bali, de maatregelen genomen ter verbetering van de geiten- 

 fokkerij enz. Sommige belangrijke fokcentra zijn hierbij wel 

 wat al te oppervlakkig behandeld, zoo b. v. de paardenfokkerij 

 op Soemba, de runderfokkerij op Madoera en Bali enz 



In het 2o hoofdstuk vinden we meer behandeld de speciale 

 fokrichting, welke in Ned -Indië wordt gevolgd Dr. 't HoEN 

 geeft na eerst gewezen te hebben op de voorwaarden, 

 waaraan fokdieren moeten voldoen, vooral aan waar gekruist 

 wordt, en welk materiaal hiervoor speciaal in aanmerking 

 komt. 't Wil mij voorkomen, dat een nauwkeurige behandeling 

 van de te volgen kruisingsmethoden en de daaraan verbonden 

 voorwaarden in verband met het tegenwoordige standpunt 

 ■der overervingsvraagstukken, hier ook zeer op haar plaats 

 zou zijn geweest. Zooals van zelf spreekt, vinden we, vooral 

 in dit hoofdstuk in veel gevallen weergegeven het persoonlijk 

 inzicht van den schrijver, waarover vermoedelijk hier of daar 

 nog wel verschil van meening zal bestaan. Zoo b v. be- 

 schouwt Dr. 't Hoen als het voordeeligst voor kleine mel- 

 kerijen het gebruik van 3o en 4o generatie bastaarden ver- 

 kregen door kruising van twee rassen werkvee en wel het 



