— 440 — 



Hoewel de kiemkracht in den regel weinig te wenschen over- 

 liet, gelukte het mij eerst in dit seizoen de planten in zulk 

 een goeden staat te houden, dat er behoorlijk gevulde kolven 

 konden geoogst worden. Het zaad was ditmaal afkomstig uit 

 Australië en bestond uit twee variëteiten, waarvan de een lange 

 smalle, de andere zeer breede korrels had. De zaden waren 

 in elkaar gerimpeld als gedroogde krenten en rozijnen, zooals 

 dat bij alle suikermais regel is. De zaden waren geheel wit, 

 terwijl ik vorige jaren steeds gele, bruine, roode of zwarte 

 had ontvangen. 



De breede korrels ontkiemden vijwel alle; van de lange 

 korrels kwamen er slechts twee op, die zich echter ontwikkel- 

 den tot de krachtigste planten van de geheele groep. 



De jonge plantjes waren na twee weken al achter in groei 

 bij tegelijk gezaaide zetmeelmais: witte Saint-Croix en gele 

 Menado. 



Reede 8 dagen na het zaaien vertoonden zich de ijle man- 

 nelijke pluimen, terwijl er van kolfvorming nog niets te be- 

 speuren was. 



Was de bestuiving aan de natuur overgelaten, dan zou er 

 vrij zeker niets van den aanplant terecht gekomen zijn, 

 daar de kolven pas haar stijlen naar buiten brachten, toen er 

 bijna geen stuifmeel meer beschikbaar was. Daarom bracht 

 ik het stuifmeel der vóórbloeiende planten over op Saint-Croix 

 en Menadomais, terwijl de stijlen der suikermais bij hun ver- 

 schijnen dagelijks bepoederd werden met stuifmeel van de. 

 nabloeiende suikerrnais, van de gele Menado en de witte 

 Saint-Croix. 



De planten zijn thans (nog geen 3 maanden na het uitzaaien) 

 geoogst en hebben een twintigtal kolven geleverd van be- 

 hoorlijken vorm en grootte. De kolven hebben een eigenaardig 

 uiterlijk. Ze dragen drieërlei zeer verschillende korrels : 



a. Rozijnachtige korrels suikermais, het product van be- 

 vruchting door stuifmeel van suikermais, 



b. Glanzend witte, gladde, vaste korrels, het product van 

 bevruchting met stuifmeel van de witte Saint-Croix, (het zet- 

 meelkenmerk domineert over het dextrinekenmerk van de 

 suikermais), 



