— 472 — 



De omstandigheden noodig voor de ontleding, varieeren met ïde 

 gesteldheid van den bodem en het klimaat. Door Josnr zijn proeven 

 genomen over de ontleding voor -verschillende groenbemesters, 

 waarbij werd nagegaan in hoeverre de verschillende plantendeelen 

 invloed hebben op de hoeveelheid stikstof en de nitraatvorming 

 in den bodem Reeds enkele weken, na het ondergraven, is de 

 nitrificatie vrij groot. HOTSCHINGSON stelde hï\Crotalariajuncea op 

 grond te Pusa vast, dat de maximum ophooping van nitraten plaats 

 had na acht weken, terwijl volgens HOWARD het optimum tijds- 

 verloop, waarop het overplanten van tabak op grond, waarin eveneens 

 Crotalaria juncea was ondergewerkt ook acht weken bedroeg. 



De nitraatophooping is van grooten invloed op den groei en 

 de productiviteit van het volgende gewas. Voor het onderzoek 

 werden de zaden van zes verschillende groenbemesters afzonderlijk 

 uitgeplant. 



Deze soorten waren: 1, Crotalaria juncea, 2. Sesbania aculeata, 

 3. Tamarindus indica, 4. Cyamopsis psoralioides, 5. Vigna catjang 

 6. Clitorea ternatea. Met opzet waren zoowel planten met zachte 

 sappige stengels als met houtachtige stammen gekozen. 



Tot de eerste behooren o. a Crotalaria juncea, Vigna catjang, 

 Clitoria ternatea terwijl de stengels van Tamarindus indica meer 

 houtachtig zijn. 



De aard van de stengels bleek later van grooten invloed te zijn 

 op de nitrificatie. Na zes weken werden de planten met wortel 

 en al uitgetrokken. Stengels, bladeren en wortels werden in stuk- 

 ken ter grootte van een halven duim gehakt en hierin het stikstof- 

 gehalte bepaald. 



Ttn einde de nitraatvorming te kunnen nagaan werd van elk 

 dezer monsters een bepaalde hoeveelheid met één K. G. luchtdroge 

 Pusa-grond vermengd. In dit mengsel bepaalde JOSHI het procent 

 ammoniak, nitriet en nitraat. In de eerste vier weken werd weke- 

 lijks en later om de veertien dagen deze bepaling herhaald. 



Ofschoon de optimum-voorwaarden voor elk der zes groene be- 

 mesters dezelfde waren, bleef bij de Tamarindus indica de nitraat- 

 vorming uit. Dit moet waarschijnlijk worden toegeschreven aan 

 de aanwezigheid van de een of andere stof in de plant, die de 

 werkzaamheid der nitrificeerende bacteriën belemmert. De juistheid 

 van deze veronderstelling zal nader worden onderzocht. 



Voorts bkek, dat de mate en de snelheid van de nitrificatie der 

 overige plantenmengsels omgekeerd evenredig is aan de sappigheid 

 van den stengel. Ofschoon het weefsel van de zachte stengels 



