— 484 ~ 



De teere bloemen zijn 10 — 12 c.M. breed en sneeuwwit, al- 

 leen de lip is in den regel met geel en purper geteekend. 

 De kelk- en bloembladeren zijn lancetvormig en spits. De lip, 

 die aan den voet van een korte spoor voorzien is, is breeder, 

 om de zuil gerold, doch aan den top uitgespreid en in slipjes 

 verdeeld. Op de binnenzijde loopen een aantal met talrijke 

 lange, opstaande, haarachtige aanhangsels voorziene lijsten. 

 De stempelzuil is naar den top verbreed en de helmknop 

 bevat 8 twee aan twee tegen elkaar liggende stuifmeelklompjes. 



De Thunias behooren tot die soorten, die een vrij langen 

 rusttijd noodig hebben. Na den bloei, die aan de jonge, juist 

 uitgegroeide stengels plaats heeft, blijven de bladeren nog 

 een aantal maanden aan de stengels zitten, om ten slotte geel 

 te worden, te verdrogen en af te vallen. Zoodra de stengels 

 alle of de meeste bladeren verloren hebben, moeten de planten 

 geheel droog gehouden worden. Men laat ze, zooals ze zijn, 

 in de potten staan, en zet deze buiten den regen. Velen 

 meenen zulke in rust verkeerende planten in donker te moeten 

 plaatsen ; in vele gevallen zal dit ook wel geen schade doen, 

 maar natuurlijker is het toch ze in het licht te laten staan. 

 De rustperiode valt n.l. in den regel samen met het droge 

 jaargetijde, gedurende welken tijd de planten in de natuur 

 zeker niet minder licht zullen ontvangen dan in den regentijd. 



De planten toonen zelf aan, wanneer de rusttijd voorbij is, 

 ook al ontvangen zij in het geheel geen water. Er ontwik- 

 kelen zich dan n.l. aan den voet der oude stengels één of 

 enkele nieuwe spruiten. Dan is de tijd voor verplanten aan- 

 gebroken. Men gebruikt daarvoor middelmatige, liefst vrij 

 lage bloempotten; te klein moeten deze niet zijn, daar de 

 planten vrij veel wortels vormen en niet meer verplant mogen 

 worden. De potten worden tot ongeveer één derde of de helft 

 met potscherven gevuld. De grond moet los zijn; ik gebruik 

 met goed gevolg een mengsel van bladgrond en fijn gehakte 

 ;i/arenwortels (de een of andere kadaka-sooxx.._ b.v. Asplemum 

 nidus^ die het gemakkelijkst te krijgen is) met een vierde 

 of een derde rivierzand en wat stukjes houtskool. Andere 

 mengsels, mits luchtig, zullen echter ook wel bruikbaar zijn, 

 daar de planten geen bizonder hooge eischen stellen. 



