— 525 — 



zich gemakkelijke bewerken en wordt in vele streken van 

 gelijke waarde geacht of hooger geschat dan de djati, In het 

 hooggebergte, vooral in Kediri en Probolinggo. vervangt de 

 manglit het djatihout bij het bouwen van huizen en het ver- 

 vaardigen van meubels. 



Voor wegenbeplanting is hij in de lagere bergslreken sterk 

 aan te bevelen, ook omdat de cultuur zeer eenvoudig is. 



Indertijd werden op 1 250 M. zeehoogte op vruchtbaren grond 

 eenige 33-jarige boomen gemeten ; deze waren 33 M. hoog 

 en O 55 M. dik. 



Door MiQüEL en HoOKER werden de gekweekte boomen 

 niet als een afzonderlijke soort beschouwd, maar als een va- 

 riëteit; KoORDERS en Valeton echter meenen, dat de manglit 

 niet van de op Java in het wild groeiende soort afstamt, maar 

 van een andere, die mogelijk uit Britsch-Indië afkomstig is 

 en daarom als een andere soort beschouwd moet worden. 

 Men vermeerdert de plant door uitzaaien. De uitgelegde zaden 

 ontkiemen na een 4 Ui\ weken. De jonge plantjes kunnen ruim 

 3 maanden later op 12 M. van elkander worden overgebracht 

 naar de plaats, waarin men ze wenscht te zien opgroeien. 



Mimusops Elengi L., 



synonym met .1/ ohtusifolia Bl. De inheemsche naam is 

 overal Tandjoeng (Jav , Mal. en Mad ), Ki tandjoeng 

 (Soend.) enBoenga tandjoeng (Mal ). 



Deze boom wordt sinds eeuwen zoowel door Europeanen 

 als door Inlanders in tuinen, langs wegen en op pleinen aan- 

 geplant. Het aantrekkelijke van de tandjoeng is de gemak- 

 kelijke voortteling. de snelle groei, de mooi gevormde dichte 

 kroon en de geurige bloemen. Deze vallen 's morgens af. 



Het vaderland van deze Sapotace is Voor- en Achter- 

 Indië, het Maleische schiereiland, Bengalen, en Malakka ; ook 

 beweert men, dat hij op Sumatra voorkomt, dat is echter nog 

 niet met zekerheid geconstateerd. 



Het is een boom van middelmatige hoogte: ongeveer 13.50 

 M. is de hoogste dof)r mij opgenomen afmeting. De bladeren 

 zijn langwerpig en glad. De witte bloempjes, worden door de 

 vrouwen en vooral door de kinderen tot snoeren geregen en 



