verschijnselen gebracht en nu heeft men verschillende ziekten 

 kunnen vaststellen, waarvan eenige een onbekende, andere 

 een bekende oorzaak hebben. 



Van zeer groote beteekenis is de „bladrolziekte", waarin 

 men nooit parasieten heeft kunnen vinden. Zij kenmerkt 

 zich door het oprollen van de bladen langs de middelnerf. 

 Daarbij blijft het loof klein; de groei is vertraagd en de 

 planten hebben een ziekelijk, geelachtig voorkomen. De 

 opbrengst aan knollen is laag en gaat bij voortteliog sterk 

 achteruit. 



Verschillende soorten zijn in Europa aan deze ziekte te 

 gronde gegaao. Zij is door sommigen als „degeneratie" van 

 de aardappel opgevat, wat echter allen grond mist. 



Het viel mij op, dat men in Indië zelden bladrolzieke 

 planten ziet. Het is wel mogelijk, dat de weinige soorten, 

 die men op Java teelt, juist niet onderhevig aan bladrol zijn. 

 In deze meening werd ik versterkt, doordat een Europeescb 

 kweeker te Lembang mij vertelde, dat zijn „Magnum bonums" 

 alle te gronde waren gegaan aan krullige verschijnselen. 

 Deze soort is ook in Westfalen bijna verdwenen, door blad- 

 rolziekte. 



Daar, waar bladrolzieke planten voorkomen, moeten zij 

 op het veld met een stokje gemerkt worden ; zij mogen name- 

 lijk niet als bibit worden gebruikt, anders is een sterke achter- 

 uitgang van den oogst het gevolg. In Europa worden deze 

 merkmethoden met succes toagepabt. Men zal bij den invoer 

 van nieuwe soorten op Java goed op dit verschijnsel moeten 

 letten. Soorten, die sterk naar bladrol neigen, moeten lieftt 

 direct afgekeurd worden. 



f. Roestvlekkenziekte. 



De ziekte, die den allergrootsten invloed heeft op de N. I. 

 aardappelcultuur, is ongewijfeld de roestvlekkenziekte, („E:- 

 senfleckigkeit" der Duitschers), die soms kringerigheid wordt 

 genoemd. 



Roestvlekkigheid is een in Nederland wel bekende ziekte, 

 die echter niet zeer gevreesd is. Een roestvlekkige aardappel 

 is van buiten gaaf: op doorsnede vertoont zij echter bruine 



