— 9 — 



vlekken, die van één tot meerdere millimeters groot zijn. 

 Deze plekken zijn meestal onregelmatig door het vleesch 

 verspreid; soms zijn zij in een kring op den vaatbundelring 

 gelegen. In 't algemeen komen er echter meer in het centrum 

 dan in de peripherie voor. 



Het microscopisch beeld is uitvoerig door Swellengrebel 

 onderzocht ^). In de jonge bruine plekken vindt men ver- 

 kurking van de celwanden; er vormen zich daarbij kurkuit- 

 loopers in de cel, die dikwijls de zetmeelkorrels omslui- 

 ten. Het omliggende weefsel reageert hierop met de vor- 

 ming van wondkurk. De cellen deelen zich tangentiaal en zoo 

 ontstaat er een smalcellig phellogeen. 



Swellengrebel werkte alleen met interne roestvlekken. 

 Het was hem nog niet bekend, dat soms de kurkvlekken 

 vlak onder de opperhuid voorkomen en door de schil sche- 

 meren, zoüdat de roestvlekkige aardappelen van buiten ken- 

 baar zijn. 



In het Jaarverslag van het Phytopathologisch Laborato- 

 rium „Willie Commelin Scholten" vermeldde ik echter in 191 1, 

 dat er een ziekte voorkomt, waarbij alleen uitwendig zicht- 

 bare kringen optreden, en die ik met den naam „kringerigheid" 

 bestempelde. Bij bepaalde soorten vond ik geen overgangen 

 tusschen de kringen en interne roestvlekken, wat bij andere 

 soorten weer wel het geval was. Sindsdien heeft men ook 

 in Duitschland echt kringerige aardappelen gevonden, waarbij 

 geen overgangen naar roestvlekken bleken voor te komen. 



Het komt mij voor, dat deze kringerigheid een ander ver- 

 schijnsel is, dat ik hier verder buiten beschouwing wil laten, 

 daar ik het in Indië niet waarnam. 



Swellengrebel, die dus met de roestvlekken werkte, kon 

 uit deze vlekken verschillende bacteriesoorten Isoleeren, met 

 welke het hem later gelukte, experimenteel zeer kleine kurk- 

 plekjes in een gezonde knol te voorschijn te roepen. Hij kon 

 echter dezelfde ziekteverschijnselen doen ontstaan door ge- 

 zonde knollen met een steriele naald aan te prikken. Om het 



4) N.H. Swellengrebel. Origine et nature de la maladie des taches en cou- 

 ronne chez la ponime de terre. Archives néerlandaises. Serie II, tome 13. 

 pag. 151. 



