— 80 — 



dingen en dientengevolge komen ook de anorganisciie ijzer- en 

 aluminiumverbindingen in een zuurstofarmen toestand. Als 

 zoodanig zijn ze oplosbaar, wasschen langzamerhand meer en 

 meer uit en geven geen aanleiding meer tot een roode kleur. 

 Daarentegen kleuren de halfverrotte organische stoffen den 

 grond in den regel zwartachtig. De gronden worden nu niet 

 alleen (wegens het uitblijven van de vorming van ijzer- en 

 alirainiumoxyden) niet doorlatender, maar meestal heeft de 

 halfverrotte organische stof de eigenschap, ze integendeel 

 plastischer en daarmee ondoordringbaarder te maken. Uitwas- 

 sching van gemakkelijk oplosbare voedingsstoffen treedt min- 

 der en minder op en een sterke verarming heeft daarom niet 

 plaats. Wel wordt daarentegen stikstofhoudende humus in 

 een zoodanigen toestand gebracht, dat de planten niet meer 

 van de stikstof kunnen profiteeren. 



Dit zijn ultemaal bekende zaken, die echter in verband met 

 het volgende even gereleveerd dienden te worden. 



De het laatst geschilderde processen treden nl. in nog veel 

 sterker mate op den voorgrond op vlakke terreinen, die be- 

 staan uit materiaal, dat uit zichzelf al minder ijzer- en alurai- 

 niumrijk is, of waarin deze metalen gebonden zijn aan kie- 

 zelzuur. Bedoeld worden de ijzerarme oud-kwartaire gronden 

 en de mergelgronden. Deze missen reeds van oorsprong de 

 neiging tot kruimelvorming, terwijl anderzijds de ligging in 

 laagvlakten eveneens de draineering tegengaat. Bovengrond- 

 sche waterafvoer is evenmin gemakkelijk, zoodat — in den 

 regentijd ook reeds zónder, maar nog te meer mét bevloeiïng — de 

 zuurstoftoevoer in dezen bodem uiterst gering wordt. Gevolg is 

 dan weer het optreden van organische rottingsproducten, die 

 met water sterk opzwellen en den grond nog dichter lijmen. 



Voor den groei van de meeste cultuurplanten is dergelijke 

 grond in den regentijd ongeschikt, zoowel wegens de moeilijke 

 bewerkbaarheid als wegens den geringen zuurstoftoevoer en 

 de schadelijke chemische werkingen, die van het zuurstofge- 

 brek het gevolg zijn. In den oostmoesson zijn de vorming 

 van harde bonken bij nog geringe uitdroging, en de nood- 

 zakelijkheid voor den planter om met water geven uiterst 

 voorzichtig te werk te gaan eveneens zeer ongunstige factoren. 



