Wat de padi betreft, deze is in een niet erg veel betere 

 conditie. Goede opbrengsten zijn er nagenoeg geheel afhan- 

 kelijk van den slibtoevoen Waar deze door herhaalde bandjirs 

 of een ruime bevloeiïng met slibrijk water bijzonder groot is, 

 worden nog wel eens goede opbrengsten behaald — vooral 

 wanneer mislukkingen zijn voorafgegaan — , maar daarmee is 

 ook alles gezegd. Mooie padigronden zijn het maar zelden. 

 De bodem zelf vormt in hoofdzaak de onderlaag, waarin de 

 rijstwortels zich vasthouden ; de voeding daarentegen beperkt 

 zich voornamelijk tot het allerbovenste laagje, dat in den regel 

 niet veel meer dan een halven decimeter dik is. Niet alleen' 

 de voedingsbestanddeelen, maar zelfs het water kan in dezen 

 stijven grond onmogelijk diep doordringen. Wanneer de padi pas 

 uitgeplant is, is de structuur nog niet zóó slecht; de wortels 

 dringen dan nog vrij diep in den grond. Na eenigen tijd 

 (hoe lang, dat hangt voornamelijk af van de voorafgegane 

 uitdroging van den grond) zijn ze uitwendig grootendeels 

 verrot, de centrale cylinder, die door de doode schors beschermd 

 wordt, blijft nog een tijdlang krachtig en houdt de plant in 

 den grond vast. De voeding is dan echter overgenomen door 

 nieuwe wortels, die bijna uitsluitend in den bovensten halven 

 decimeter van den bouwkruin blijven. Slechts hier kan nog 

 water, en daarmee ook zuurstof, doordringen. Is de dieper- 

 gelegen grond na korten tijd meestal blauwzwart, hier blijft 

 een min of meer bruinachtige tint te onderscheiden. Dit is 

 niet aan den aanvoer van slib van andere samenstelling te 

 wijten, want ook zonder slibtoevoer vindt men hetzelfde 

 verschijnsel. 



Aan de oppervlakte van dezen „rotgrond" — als deze meest 

 juiste uitdrukking voor eenmaal geoorloofd is — vertoont zich 

 nu korten tijd na het onder water zetten een eigenaardig 

 grijsachtig, viltig vlies, dat voor deze grondsoorten kenmer- 

 kend is. Weliswaar kan men ook op beter draineerende 

 gronden hier en daar een schijnbaar overeenkomstig vlies 

 aantreffen, maar uit het volgende zal blijken, dat dit laatste, 

 hoewel het ongetwijfeld een belangrijke functie heeft, niet 

 met het vlies der wortelrotgronden op één lijn gesteld kan 

 worden. Slechts van het laatste vlies, dat zeer nauw samen- 



Teysmannia, 1916. 6 



