125 



Uit de tabel blijkt, dat, wanneer de planten te dicht bij elkander 

 zijn, de zijtakken zich niet of slecht ontwikkelen (bewezen door 

 het geringe gewicht van zeer hooge planten) ; de geheele plant is 

 om zoo te zeggen geëtioleerd. Van den anderen kant moeten de 

 plantjes niet te ver van elkaar staan, omdat dan de zijtakken zich 

 te la^ ontwikkelen, wat het geval b.v. was bij type II, geplant 

 op 18 inches: de eerste zijtakken waren zeer laag, zoodat de stam 

 bij de oppervlakte van den grond betrekkelijk dun was gebleven. 

 Ook uit een praktisch oogpunt moet de afstand tusschen de zaden 

 op kweekbedden niet overdreven zijn, om de oppervlakte der 

 pépinières niet te groot te maken. Men moet n.l, niet uit het oog ver- 

 liezen, dat deze oppervlakte bij vergrooting van den afstand tusschen 

 de zaden zeer snel toeneemt. 



Als conclusie raden de schrijvers aan, de zaden op afstanden van 

 9—12 inches van elkander op de kweekbedden uit te leggen, al 

 naar gelang van de grondomstandigheden, het type van het zaad 

 en den leeftijd van de over te planten stumps. 



Hope and Cooper. —Experiments to determine the most siiitable 

 distance apart }or planting in nurseries - Quarterly journal of 

 the Indian Tea Assoc, Part. Il, 1915, Blz. 36 bd. 



GROENE BEMESTING. 



Proeven werden genomen met eenige in de theestreken in het 

 wild voorkomende Leguminosen; zoodoende blijven deze planten 

 altijd onder dezelfde klimaat- en grondomstandigheden, en is er kans, 

 dat zij de geschikste als groene bemesters zullen blijken te zijn. 



