EEN VERWAARLOOSD VOLKSBELANG. 

 (Nabetrachting). 



In het naschrift op ons onder bovenstaanden titel in afle- 

 vering 12/1915 van ^Teysmannia" verschenen artikel zegden 

 wij eene nadere bespreking toe van de in jaargang 1910 van 

 het bovengenoemd tijdschrift opgenomen publicatie van Dr. 

 J. C. KoningsberCtEr, die tot onderwerp had de ordonnantie 

 in Staatsblad 1909 no. 497. Reeds teekenden wij met een 

 enkel woord aan, dat, waar wij hier en daar blijk zullen 

 moeten geven van een gevoelen, afwijkende van dat van ge- 

 noemden «geleerde, men daarin niet mag zien eene uiting van 

 bedilzucht, die, in aanmerking genomen tegen wien deze ge- 

 richt waren, nog al belachelijk zou zijn. Voor zoover noodig, 

 stellen wij hier nogmaals twee dingen op den voorgrond. 

 Vooreerst, dat wij de gelegenheid gehad hebbende om de toepas- 

 singder verordening op de wildbescherminggedureude vijf jaren 

 gade te slaan, daarin leemten konden ontdekken, die niette 

 voorzien waren door dengene, die nog vóór hare inwerking- 

 treding betreffende die ordonnantie eenige toelichtingen gaf, 

 en ten tweede, dat onze voornaamste grief eigenlijk niet de 

 bepalingen zelf geldt, doch wel hare ergerlijk slappe handha- 

 ving. Dat wij, wat dit laatste betreft, niet te zwartgallig 

 zijn, kunnen wij overigens staven door eene aanhaling uit 

 een werk van Dr. Koningsberger zelf, die op blz. 430/1 van 

 zijn onlangs voltooid boek „Java zoölogisch en biologisch" 

 aanteekent : 



„Men zou dus reeds in deze ordonnantie alleen een waarborg 

 hebben tegen de uitroeiing op Java van welke Zoogdiersoort 

 ook, indien aan haar op krachtige wijze de hand werd gehou- 

 den en indien de jacht, voor zoover zij is of kan worden 

 toegestaan, op behoorlijke wijze werd uitgeoefend. Aan deze 

 beide voorwaarden wordt echter niet voldaan. In afgelegen 

 streken, en dat zijn natuurlijk juist de plaatsen, waar de 



Teysmannia. 1916. 9 



