— 138 — 



diervormen, die het meest besciierming behoeven, zich bij 

 voorkeur ophouden, is het toezicht op de naleving der ordon- 

 nantie ten eenenmale onvoldoende, zoodat clandestiene jagers 

 daar geheel vrij spel hebben. Bovendien wordt door Inlanders 

 de jacht, ook voor zooverre zij geoorloofd is, uitgeoefend op 

 eene wijze, die in vele richtingen funeste gevolgen heeft. 

 Zij wordt namelijk voorafgegaan door het in brand steken, 

 over groote uitgestrektheden, van de wildernissen, teneinde 

 daarna des te gemakkelijker alles te kunnen neerschieten, 

 wat zich op de opengebrande terreinen vertoont". 



Sterkere argumenten voor onze stelling, dat er periculum 

 in mora is, zijn nauwelijks te leveren, zoodat, waar dit fei- 

 tenmateriaal van zoo gezaghebbende zijde wordtaangevoerd, 

 de hoop mag worden gekoesterd, dat bij de autoriteiten, op 

 wier advies de Regeering ten deze is aangewezen, eene willige 

 stemming bestaat tot herziening der tegenwoordige bepalingen, 

 en tot het beramen van maatregelen ter verzekering van 

 gehoorzaamheid aan 'slands wetten, ook wat dit onderwerp 

 betreft. Op medewerking vao den fatsoenlijken jager mag 

 gerekend worden, want niets is inderdaad voor den laatstge- 

 noemde verdrietiger, dan te constateeren, dat hartelooze boos- 

 wichten — de uitdrukking is waarlijk niet te sterk — moed- 

 willig vernielen, wat den sporfcsman en den natuurliefhebber 

 in het algemeen zoo dierbaar is. 



Doch thans ter zake. Den geest, die uit onze „jachtwet" 

 spreekt alleszins toejuichend — gelijk wij reeds deden in ons 

 eerste artikel — , zullen wij thans, met Dr. Koningsberger's 

 bovenaangehaald artikel tot richtsnoer, onze reeds uitgespro- 

 ken afkeuring over den vorm, waarin sommige harer voor- 

 schriften — waaronder de meest fundamenteele — gegoten 

 zijn, zoomede over enkele détails, hier nader praeciseeren. 



Gaarne de moeielijkheden erkennende, die bestonden tegen 

 den eenigen logischen vorm voor een verbod tot vangen of 

 dooden van bepaaldelijk aan een zoodanige bescherming 

 behoefte hebbende wilde diersoorten, namelijk het elk afzon- 

 derlijk noemen dier soorten, meenen wij toch, dat de bezwaren 

 tegen een dergelijke formuleering te breed uitgemeten zijn. 

 Immers „eene lange lijst van namen''— de door Dr. Konings- 



