— 139 — 



BERGER aangevoerde voornaamste bedenking — kan volstrekt 

 geen kwaad, daargelaten nog, dat de thans gevolgde methode, 

 namelijk opsomming der uitzonderingen, waarlijk ook niet 

 de deugd der beknoptheid heeft. Waar die uitzonderingen 

 zoo talrijk zijn (voor Java 28 + 3, voor de Buitenbezittingen 

 18 -|- 9 categorieën van dieren), mag men zich wel af vragen, 

 of, door op deze wijze te werk te gaan, wel veel omhaal 

 vermeden is. Men heeft, zooals in ons vorig artikel reeds is 

 medegedeeld, in andere koloniën niet opgezien tegen het in 

 de wet opnemen van de gewraakte „lange lijsten", en is 

 blijkbaar bij de toepassing toch niet gestuit op groote moeielijk- 

 heden. Wel heeft men, rekening houdend met de practijk, 

 zooveel mogelijk geleerde termen vermeden, zonder nochtans 

 het gebruik van wetenschappelijke namen geheel uit te sluiten, 

 waar zij dienstig konden zijn om dubbelzinnigheden te voor- 

 komen. Overigens moeten onzes inziens de bezwaren tegen 

 het bezigen van de in de wetenschap gebruikelijke Latijusche 

 benamingen niet te hoog worden aangeslagen. Waar is het, 

 dat het gros dergenen, die aan verordeningen als de hierbe- 

 doelüe onderworpen zijn, de onderscheidene diervormen niet 

 kent onder de wetenschappelijke namen, maar dit bezwaar 

 geldt niet alleen bij ons, doch overal; evenmin slIs onze wong 

 tam, beoefent in Nederland of het overige Europa de „boer, 

 burger en buitenman" de zoölogie als studievak; niettemin 

 weet hij zeer goed, welke in de wet in het Latijn aangeduide 

 diersoorten hij ongemoeid moet laten; dat leert hij wel als 

 jongen reeds van den veldwachter. Trouwens de hierbedoelde 

 moeielijkbeid — als men het zoo noemen wil — doet zich voor 

 bil de wettelijke regeling van schier elk technisch onderwerp; 

 nog sterker, nagenoeg geen enkele wet — inbegrepen die 

 betreffende heel alledaagsche zaken, zooals bijv. huwelijk, 

 boedelscheiding enz. — is geheel vrij van voor het gros van 

 het publiek onverstaanbare termen; desniettemin woidt een 

 iegelijk geacht volkomen op de hoogte te zijn van de bepa- 

 lingen in quaestie, en wordt degeen, die er tegen zondigt, 

 gestraft of door een slimmere tegenpartij overtroefd. Dit is 

 ongetwijfeld een gebrek ir de regeling onzer maatschappelijke 

 verhoudingen, maar in de practijk van het dagelijksch leven 



