— 140 — 



legt men er zich bij neer en betaalt een duren advocaat om 

 belangen te verdedigen, die men, ware het anders, lieföt zelf 

 behartigen zou, omdat men dan beter en goedkooper gediend 

 zou zijn. Zoolang dus de gouden eeuw nog niet is aangebroken, 

 waarin het Recht zoo weinig gecompliceerd zal zijn, dat men 

 bij de handhaving daarvan zoogenaamde „rechtsgeleerden" — 

 die men met meer , recht" wetgeleerden zou kunnen noemen — 

 kan missen, mogen o. i. de bedenkingen tegen de opneming 

 van wetenschappelijke namen in eene verordening tot tegen- 

 gang van de uitroeiing van wilde dieren niet heel zwaar wegen. 

 Men zal even goed leeren begrijpen, dat het dooden van bijv. 

 een Timelia püeata strafbaar is, als dat men, zonder een flauw 

 vermoeden te hebben van hetgeen de strafwet met „stellionaat" 

 bedoelt, er zich terdege van bewust is, dat men voor het met 

 dat vervaarlijke woord aangeduide misdrijf in de gevangenis 

 komt. 



Ook het door Dr. KoNiNGSBERGEK aangevoerde bezwaar tegen 

 het gebruik van Inlaudsche namen, namelijk de onstandvas- 

 tigheid dier aanduidingen, is niet overwegend, mits ter ver- 

 duidelijking de wetenschappelijke soortnaam mede vermeld 

 wordt. Immers ook deze moeielijkheid ondervindt men elders 

 evengoed als bij ons, zonder dat men daaraan een motief 

 ontleent om af te zien van de aanwijzing der wilde diersoorten 

 met behulp van locaal in zwang zijnde termen. Zelfs in het 

 kleine Nederland heeft men voor sommige diersoorten — vooral 

 vogels — in de verscnillende provinciën heel verschillende be- 

 naminüen; toch zijn vele dier inheemsche namen in de zooge- 

 naamde Vogelwet en de Jachtwet opgenomen. In landen als 

 bijv. Duitschland en Frankrijk, waar onderling zeer verschillen- 

 de dialecten, zelfs meerdere talen gesproken worden, bestaat 

 nog rhinder eenheid in deze materie; dit heeft den wetgever 

 echter niet belet, vele dier locale benamingen in de wetgeving 

 op te nemen. Verder moet nog in het oog worden gehouden, 

 dat niets zoozeer geschikt is om eenheid en vastheid in de 

 terminologie te brengen, als juist het toekennen van eene 

 bepaalde, wettelijke beteekenis aan min of meer vage volks- 

 uitdrukkingen. Gerust mag worden aangenomen, dat vele 

 benamingen, waarmede, om een voorbeeld te noemen, thans 



