— 146 — 



de eerste om paal en perk te stellen aan de in gang zijnde 

 uitroeiïng van olifanten in zijn gewest, de andere lijnrecht 

 daartegenover, om van Gouvernementswege de bevolking te 

 voorzien van geweren, munitie en geld, teneinde haar „in 

 staat te stellen den strijd aan te binnen met de olifanten, 

 die in grooten getale telkenjare een aanzienlijk deel van den 

 oogst vernielden". 



Men houde het ons ten goede, dat wij dit voorbeeld weinig 

 overtuigend vinden. Immers de waarschijnlijkheid is groot, 

 dat de Resident der Oostkust van Sumatra groot gelijk zal 

 hebben gehad en dat, hetgeen hij mededeelde betreffende 

 „zijn" olifanten, evenzeer van toepassing was op die van de 

 Westkust. Dat de Gouverneur te Padang een geheel tegen- 

 overgestelde meening was toegedaan, behoeft niettemin nie- 

 mand te verwonderen ; niet-deskundig op dit speciale gebied, 

 beeft deze zich laten overhalen om zich te stellen op het in 

 Europa welbekende, klassieke boerenstandpunt. De landbou- 

 wer — wel te verstaan de onontwikkelde „prengel", zooais 

 Zola hem teekent in „La Terre" en dien men met locale 

 nuances overal terugvindt, in Nederland zoo goed als in 

 Duitschland of China — klaagt eeuwig en altijd over wild- 

 schade, zooais hij klaagt over nattigheid als het regent, en over 

 droogte bij zonneschijn. Geheel ongemotiveerd zijn de klachten 

 — over de verwoestingen van wilde dieren — niet altijd, maar 

 men moet zich hoeden voor een te hoog aanslaan daarvan, en 

 vooral niet er zich door laten verleiden om een uitroeiïngs- 

 campagne tegen het wild op touw te zetten. Als uiterste concessie 

 mag men de rechtstreeks benadeelden in de gelegenheid stellen 

 om de dieren, die werkelijk schade aanrichten, te dooden, maar 

 een levée en masse van een gansche bevolking, gericht tegen 

 alle olifanten in de omgeving, omdat enkele dier dieren hier 

 en daar een pisangtuin of een suikerrietaanplant vernield 

 hebben, geeft blijk van kortzichtigheid, overigens vergeeflijk 

 in dit geval, omdat een goed Hoofd van gewestelijk bestuur 

 hart heeft voor den „landbouw", waarvan de bevordering een 

 der traditioneele functies van den bestuursambtenaar is (ver- 

 gelijk hierbij het aangeteekende sub 4o. hierboven) en zoo'n 

 ambtenaar dus licht daarin te ver gaar, als van hoogerhand 



