— 147 — 



dat streven niet wat geremd wordt. Juist dit voorbeeld toont 

 helder aan, hoe noodig het is, dat men de gegrondheid van 

 dergelijke klachten critisch late onderzoeken door een deskun- 

 dig ambtenaar. Want hoe zal het hier gegaan zijn? Het 

 inzicht van den Gouverneur van Sumatra's Westkust was zoo 

 goed als zeker gevestigd op een advies van den een of anderen 

 afdeelingschef — misschien van meer dan één — , die op zijn beurt 

 verschrikkelijke verhalen over olifantenschade had vernomen 

 van lagere ambtenaren. Deze laatsten nu putten hun wijs- 

 heid, al of niet door tusschenkomst van Inlaudsche hoofden, 

 uit mededeelingen, gedaan door het hierboven ten tooneele 

 gevoerde, universeele type, den boer, in dit geval tevens een 

 zich in een zeer achterlijken cultuurtoestand bevindenden 

 Inlander, derhalve iemand, die, zich bewegend binnen een 

 zeer engen gedachtenkring, in elk niet al te banaal voorval 

 een wereldgebeurtenis ziet en bij het weergeven daarvan de 

 kleuren er dik oplegt. Buiten beschouwing wordt daarbij nog 

 gelaten, dat de oorspronkelijke uitvinders van de olifantenscha- 

 de in casu waarschijnlijk Batakkers zijn geweest, die men met 

 recht de Gascogners van Insulinde zou mogen noemen. 



Wat nu het tweede aangehaalde voorbeeld betreft, het feit, 

 dat de Resident der Westerafdeeling van Borneo bezwaar had 

 tegen tijdelijke openstelling van de jacht op sommige dier- 

 soorten, omdat hem de noodige hulpmiddelen ontbraken om 

 te beletten, dat in den verboden tijd zou worden gejaagd, 

 bewijst niets vóór of tegen het eene of het andere systeem. 

 Het is eenvoudig een bekentenis van onmacht; „dabei hort 

 sich alles auf", en wijs doet men inderdaad met in zoo'n geval 

 de jacht maar voortdurend open te laten. Doch dit alles 

 heeft niets te maken met de vraag, of het Hoofd van gewes- 

 telijk bestuur, of wel het centrale gezag, het meest bevoegd 

 moet worden geacht om de quaestie der wildbescherming te 

 regelen. Wij staan hier namelijk voor het feit, dat elke regeling 

 maar liever achterwege moet blijven wegens omstandigheden, 

 die met het onderwerp geen direct verband houden.' En dan 

 is het niet duidelijk, waarom de Regeering niet evengoed 

 als het betrokken Bestuurshoofd zou kunnen bepalen, dat 

 voorshands — totdat in dit gewest ons gezag dieper geworteld 



