— 148 — 



zal zijQ — in de residentie Westeraf deeling van Borneo de jacht 

 voortdurend opengesteld zal zijn. Geheel analoog met dit 

 geval is bijv. het volgende. Men v^il een algemeenen maatregel 

 van bestuur treffen, laten wij zeggen een nieuwe belasting 

 invoeren. Van enkele Gewestelijke bestuurders komt echter 

 bericht, dat hun de middelen ontbreken om aan de eischen 

 van den fiscus desnoods kracht bij te zetten. In de veronder- 

 stelling, dat het op zich zelf wenschelijk wordt geacht, dat 

 belastin*gen door het centrale gezag worden gedecreteerd 

 (hetgeen inderdaad als algeraeene regel is aangenomen), zal 

 de mindere intensiteit van ons gezag in de bovenbedoelde 

 enkele gewesten toch bezwaarlijk een motief opleveren voor 

 eene delegatie van de bevoegdheid tot al of niet invoering 

 der belasting op de Gouverneurs en Residenten. Het Gouver- 

 nement houdt ook in dat geval de macht aan zich en bepaalt 

 slechts, dat in die en die gewesten de belasting eenvoudig 

 niet wordt geheven. 



Terloops meenen wij hier nog de vraag te mogen stellen, 

 of de bovenbedoelde Resident der Westerafdeeling van Borneo 

 wel de middelen bezat om het vangen of dooden te beletten van 

 ai de dieren, niet genoemd in een der beide lijsten. Zoo niet 

 — en het is duidelijk, dat het niet anders kan zijn, — waarom is de 

 jacht op die categorieën van dieren in geheel Nederlansch-Indië 

 onvoorwaardelijk verboden — door den Gouverner Generaal — , 

 en heeft men het al of niet uitvaardigen van daarop betrekking 

 hebbende verbodsbepalingen niet ook maar overgelaten aan 

 de Hoofden van gewestelijk bestuur? Het komt ons voor, dat 

 men dit terecht nagelaten heeft, wel begrijpende, dat bij een 

 zoover gaande „decentralisatie" van de heeie wildbescherming 

 niets zou komen. Maar de zaak staat niet anders met betrek- 

 king tot de wildsoorten, voor welke, om wat reden dan ook, 

 de voorkeur wordt gegeven aan eene voorwaardelijke, in plaats 

 van eene absolute bescherming. Er is een gradueel, geen prin- 

 cipieel verschil, en daarom moet voor beide onderwerpen een- 

 zelfde beginsel gelden. 



Uit de medeelingen van Dr. Kokingsberger leeren wtj verder 

 de overwegingen kennen, die geleid hebben tot de uitvaardiging 

 van artikel 5 der ordonnantie in Staatsblad 1909 no. 4 97, aan 



