— 150 — 



gehouden had, ook met betrekking tot andere diersoorten. 

 Voorts moet — zooals vroeger reeds door ons is aangeteekend 

 — een uitzondering worden gemaakt voor den o rang o e tan, 

 die wegens zijn eenzame levenswijze diep in het oerwoud 

 onmogelijk tot de schadelijke dieren kan worden gerekend — 

 al mag hij in zeldzame gevallen wel eens verwoestingen aan- 

 richten in ladangs, overigens een uitingsvorm van roofbouw^ die 

 op zich zelf al geen bevordering van bestuurswege waard 

 is— ,en verder gespaard moet blijven wegens zijn betrekke- 

 lijke zeldzaamheid en zijn merkwaardigheid uit een weten- 

 schappelijk oogpunt. Hetgeen ten gunste van de niet-bescher- 

 ming der apen verder wordt aangevoerd, namelijk, dat deze 

 dieren veelvuldig in geheel of gedeeltelijk tammen staat wor- 

 den gehouden, hetzij tot genoegen, hetzij wegens sommige 

 nuttige „capaciteiten", levert, ofschoon het juist is, een spre- 

 kend voorbeeld op van de consequenties, waartoe het door 

 ons reeds zoo vaak veroordeelde verbod tot het „in eigendom 

 of bezit hebben" van wilde dieren leidt. Gesteld, dat er klem- 

 mende redenen bestonden om de vierhandigen te sparen, dan 

 zou men, alleen omdat het bovenbedoelde verbod in de practijk 

 niet te handhaven zou zijn, tevens hebben afgezien van alle 

 andere maatregelen tot tegengang van hunne uitroeiing. Daar- 

 om nogmaals — men zal ons vervelend vinden — men trekke 

 dat absurde verbod Id, doch vervange het door eene bepaling, 

 krachtens welke geen verkoop van wilde dieren en daarvan 

 afkomstig materiaal mag plaats hebben zonder licentie van 

 het Bestuur. Het uit liefhebberij houden van dieren kan niet 

 belet worden, wel beperkt, en dit laatste kan alleen geschieden, 

 door den handel daarin aan bepalingen te binden, desnoods 

 te onderdrukken, wat niet onuitvoerbaar is. 



Welk een wassen neus het verbod tot het „in eigendom of be- 

 zit hebben" van wilde dieren is, wordt bewezen door den tji- 

 t j a r a w a h ( Irachycomus ochrocephalus Gm.), waarvan het vol- 

 gen de is aangeteekend in Dr. Koningsberger's „De Vogels van 

 Java", deel I, blz. 88 en 89 (geschreven vóór de tot-stand-koming 

 van de wildbeschermingsordonnantie): „Hij is inderdaad een der 

 beste zangvogels van Java en het is zeer te betreuren, dat door 

 de voortdurende jacht, die op hem wordt gemaakt, zijn ver- 



