— 151 — 



spreidiDgsgebied hoe langer hoe beperkter wordt. Terwijl hij 

 vroeger ook in de vlakte voorkwau], heefc hij zich allengs naar 

 hooger gelegen streken in de nabijheid van bosschen en eenzaam 

 terrein teruggetrokken." Deze feiten hebben naar alle waar- 

 schijnlijkheid er toe geleid, dezen vogel niet op te nemen onder 

 degene, voor welke bij Staatsblad 1909 No. 594 uitzondering 

 is gemaakt op het verbod, gesteld bij de vaak aangehaalde 

 ordonnantie van 14 October 1909. Niettemin wordt hij nog 

 steeds — zonder eenigen schroom zelfs — in honderden, om niet 

 te zeggen duizenden exemplaren als kooivogel gehouden. Wij 

 beseffen zeer wel, dat het volstrekt onmogelijk is, aan deze 

 liefhebberij met één pennestreek een eind te maken. Maar 

 waar 's lands verordeningen haar verbieden, wordt deze op 

 zich zelf in geenen deele onzedelijke gewoonte daardoor ge- 

 stempeld tot een misbruik, waartegen de overheid hare mach- 

 teloosheid toont, en dat is hoogst bedenkelijk, want dit is de 

 voor de hand liggende oorzaak van het feit, dat men thans 

 ook nagenoeg niets doet tot tegengang van het met mercan- 

 tiele bedoelingen op groote scbaal vangen van deze vogels. 

 Onlangs in het Bantamsche op jacht zijnde, vernamen wij 

 daarvan een sterk staaltje, dat ons, ofschoon wij schijnbaar 

 onverschillig toeluisterden, als natuurvriend werkelijk be- 

 droefde. Men deelde namelijk ook aan ons mede — wat reeds 

 algemeen ter plaatse bekend was — , dat een als zeer handig 

 te boek staand vogelvanger periodiek een bezoek bracht aan hec 

 schiereiland Djoengkoelon (N.B. het oord, dat men reeds lang tot 

 wiidreserve bestemd, maar helaas nog niet gemaakt heeft), 

 speciaal met het doel, daar tjitjarawahs te vangen, die 

 overal elders reeds nagenoeg uitgeroeid waren. De man kwam 

 steeds „rijk met buit beladen" van zoo'n expeditie terug en 

 verkocht de vogels grif tegen ƒ20 — het stuk, wel een bewijs, 

 hoe zij zelfs in hetzelfde, niet bovenmatig in cultuur gebrachte 

 gewest, dus om zoo te zeggen vlak bij het „depot", ook reeds 

 zeldzaam begonnen te worden. Ergerlijk om te vernemen 

 was echter vooral, dat de man als verklaring voor de hooge 

 prijzen, die hij — soms bij vooruitbestelling — bedong, opgaf, 

 dat zooveel der gevangen dieren, ondanks de daaraan bestede 

 „zorgen" —daar weten wij alles van, dat „piara" van den 

 bruinen broeder — gedurende het transport doodgingen. 



