— 153 — 



van wilde dieren met loslating van hetgeen onmogelijk tegen 

 te gaan is. 



Wij zijn geheel afgedwaald van de apen, met welke wij 

 ons oorspronkelijk bezighielden. Gelukkig hebben wij echter 

 over die dieren thans niets meer op te merken, zoodat wij 

 kunnen overgaan tot de tweede, in Dr. Koningsberger'ö artikel 

 in „Teysmannia" speciaal besproken categorie, de 



Roofdieren. Het feit, dat de Carnivoren, als boschkat {Felis 

 bengalensis Kerr.), rasse of dedes {Viverricula malaccetisis 

 GiiEL.), de ganggarangan {Herpestes javaniciis Desm.), 

 b i o e 1 Helictis orientalis Horsf.) en andere, soms nuttig zijn door 

 het verdelgen van kleine schadelijke dieren, vooral knaagdie- 

 ren — in ons eerste opstel spraken wij reeds de in Dr. Konings- 

 berger's verhandeling bevestigd gevonden veronderstelling uit, 

 dat hierin de reden school van het te hunnen opzichte uitge- 

 vaardigde jachtverbod — , mag o. i. geen argument opleveren 

 voor hunne bescherming, althans niet voor een absoluut verbod, 

 waar het aan den anderen kant vaststaat, dat hun optreden 

 ook vaak schadelijk is. Immers, zoolang men van dit gedierte 

 geen last ondervindt, zal het niemand in het hoofd komen, het 

 speciaal te vervolgen, ofschoon een rechtgeaard jager wegens 

 hun gevaarlijkheid voor het kleine wild aan toevallig tegen- 

 gekomen exemplaren wel altijd het verschuldigd saluut met het 

 schietgeweer zal brengen. Tot hun uitroeiing zullen die inci- 

 denteele eerbewijzingen niet leiden. Plaatselijk zal nochtans 

 meermalen behoefte bestaan aan extirpatie van dit roofge- 

 spuis, als het, door welke omstandigheid dan ook, tot een 

 bedreiging voor de pluimveeteelt wordt. En de uitvoering van 

 zoo'n wenschelijk gebleken campagne zou afstuiten op het 

 bestaande verbod .... als men niet ook in dit geval het met 

 'sLands verordeningen op een accoordje gooide. De in artikel 

 5 der ordonnantie vervatte vergunning om alle wilde dieren, 

 ook de beschermde, te vangen of te dooden op besloten 

 terreinen, komt niet behoorlijk tegemoet aan de noodza- 

 kelijkheid om nu en dan een razzia te houden onder dit 

 ongedierte, voor zoover het de bewoonde oorden onveilig 

 maakt, want in de eerste plaats laat de „beslotenheid" der 

 kampoDgerven in den regel veel te wenschen over, als gevolg 



Teysmannia, 1916. 10 



