— 158 — 



beschermende hand doen uitstrekken over andere, thans te- 

 recht vogelvrij verklaarde diersoorten, zooals o. a. den tijger,, 

 die ook „hoofdzakelijk leeft van landdieren, waaronder ver- 

 schillende schadelijke of althans niet nuttige vormen worden 

 aangetroffen," wilde varkens bijvoorbeeld. Uit den ten aan- 

 zien van Halcyon chloris gevolgden gedragsregel zou voorts 

 logisch moeten voortvloeien, dat vogels, voornamelijk levende 

 van dipren, die wel nuttig zijn, geen aanspraak hadden op 

 bescherming. Onze wetgever huldigt echter blijkbaar deze 

 logica niet, aangezien hij — wat wij volstrekt niet afkeuren — 

 zijn protectie wel heeft uitgestrekt over bijv. de ^?"ac/ïwo</ie?'a- 

 soorten, die, zoo niet uitsluitend, toch in hoofdzaak azen op 

 spinnen (de geslachtsnaam is zeer goed gekozen), welke ge- 

 lede dieren zelf nuttig zijn als verdelgers van schadelijke 

 insecten. De „spinnenjagers" zijn dus wel is waar niet recht- 

 stieeks, doch „in den tweeden graad" — om ons eens alge- 

 braïsch uit te drukken — min of meer schadelijk. De zaak 

 wordt nog ingewikkelder, als men de uitrekening nog ver- 

 der doorzet. Het kan dan best gebeuren, dat een bepaalde 

 diersoort bij het opmaken van de balans, beurtelings nuttig 

 en schadelijk blijkt te zijn. Het wil ons daarom voorkomen, 

 dat men bij het doen gelden van utiliteitsargumentan alleen 

 het voor de hand liggende nut in beschouwing moet nemen, 

 dus — afgescheiden natuurlijk van de hier buiten beschouwing 

 blijvende quaestie van protectie van dieren, die bedreigd worden 

 door uitsterving — een diersoort alleen absoluut beschermt, 

 als zij op zeer evidente wijze opruiming houdt onder organis- 

 men of dood materiaal, die zonder een zoodanige razzia 

 of schoonmaak tot een geregelde plaag voor den mensch 

 zouden worden. Nu gelooven wij niet, dat Halcyon chloris 

 naar dezen maatstaf op één lijn gesteld mag worden met 

 bijv. de insectenetende vleermuizen of den muizenverdelgen- 

 den wouw Elanus hypoleucus, waarvan het vangen of dooden, 

 zeer terecht om hun nut verboden is, of met Farawzfs sa^yaio?', 

 den zoogenaamden „leguaan", een groot rattenjager en aasop- 

 ruimer, dien men, ofschoon hij zich ook wel eens aan een 

 kip of een eendvogel bezondigt, behoort te beschutten tegen 

 uitroeiing (hetgeen tot dusver nog niet geschiedt), doch niet 



