— 161 — 



onmisbare bondgenooten zijn bij de jacht op wilde zwijnen, 

 het eenige wild, waarvan het bemachtigen loonendis voor den 

 onbemiddelden stakkerd, die op andere wijze nooit of zelden 

 vleesch te eten kan krijgen. Wij kennen een paar van die mini- 

 mumlijders, die door de onlangs tegen het hondenbezit uitge- 

 vaardigde bepalingen, zich voor de vraag gesteld zagen, hoe voor 

 zich en hunne kinderen benevens hun door ondervoeding anae- 

 mische echtgenoote een surrogaat te vinden voor de tot dusver 

 genuttigde dengdeog-babi. De meesten hebben het probleem 

 opgegeven en eenvoudig het artikel „eiwitstof" van de voe- 

 dingslijst geschrapt, daardoor afbreuk doende aan hun reeds 

 gering weerstandsvermogen tegen malaria en andere ziekten, 

 die in de door hen bewoonde achterbuurten heel wat erger 

 het hoofd opsteken dan in de deftige wijken, waar de schep- 

 pers van hondenbelastingen en muilkorfverordeningen verblijf 

 houden. Een enkele van de door ons bedoelde varkensjagers 

 is in den letterlijken zin gevlucht tot buiten de grenzen van 

 het gebied, waar zijn viervoetige makkers en kostophalers 

 zooveel oflficieele vijanden hebben, en geeft er de voorkeur 

 aan, den afstand tusschen zijn afgelegen, nieuwe verblijfplaats 

 en zijn werkplaats heen en terug dagelijks per rijwiel af te 

 leggen, hetgeen een niet te minachten karwei is — vooral 

 voor een meegewerkt, ondervoed man — ,in aanmerking ge- 

 nomen, dat een kilometers breede rand van sawah's en rim- 

 boe administratief tot de gemeente Batavia behoort. 



Hoenderachtige vogels. Wij lezen in Dr. Koningsberg er's 

 artikel, dat van beschermende maatregelen ten opzichte van 

 deze dieren is afgezien, omdat gemeend werd, dat hun schuw- 

 heid en hun voorkomen in afgelegen, boschrijke streken ze 

 tegen sterke vervolging vrijwaarde, en zij bovendien zelden 

 of nooit het voorwerp waren van een geregelde jacht. Dit 

 argument moeten wij qualificeeren als minder juist, daar van 

 den poejoe bijv. niet kan gezegd worden, dat hij zich slechts 

 ophoudt in afgelegen streken, en deze bewering ook niet ge- 

 heel opgaat ten aanzien van minstens een dor beide soorten 

 van wilde hoenders, indien het woord „afgelegen" ruimer 

 wordt opgevat, dan in de beteekenis van „verwijderd van 

 de groote plaatsen". 



