— 162 — 



De Gallus varius komt namelijk wel degelijk voor in stre- 

 ken, die onmiddellijk begrensd worden door soms dichtbevolkte 

 kampongs, welker bevolking ze — alweer met meicantiele 

 bedoelingen — bemachtigt met hulpmiddelen, die niet, zooals 

 het luidruchtige geweer van den jager, de, dieren afschrik- 

 ken en daardoor verdrijven, Het moge dus waar zijn, dat 

 deze en de andere Hoenderachtigen niet blootstaan aan een 

 geregelde jacht, van een geregelde vangst zijn zij geens- 

 zins verschoond. In dit verband moet ook nog even de 

 bekende gewoonte om den poejoe {Turnix ptignaxj in kooien 

 te houden — voor het organiseeren van wedkampen, een zeer 

 geliefde sport van den dessaman — in herinnering gebracht 

 worden. Dit kwartelachtige vogeltje is overigens een zeer 

 gewoon object voor karbouwenhoeders om er het vooral in 

 den Inlander sterk ontwikkelde instinct tot dooien op bot te 

 vieren. Schier geen enkel exemplaar kan er door hen opge- 

 stooten worden — en bij hun omzwervingen gebeurt dat 

 natuurlijk nog al vaak — of ze gooien het een stok achterna. 

 Nu moet men niet meenen — , dat dit, zooals het op het 

 eerste gezicht lijkt, een onschadelijke liefhebberij is. De 

 poejoe heeft namelijk zoo'n onbeholpen manier van vliegen, 

 dat menige knaap in heel korten tijd het kunstje meester 

 i? om de dieren op deze wijze bijna slag op slag met den stok te 

 dooden, waarna zij de lijkjes zonder eenig profijt, voor wien 

 ook, laten liggen, daar zij als Mohamedaan geen on geslacht 

 vleesch mogen eten. Men zal wel willen toegeven, dat aan 

 deze van zuiveren moedwil getuigende practijk een eind 

 moet worden gemaakt en dat kan alleen door het dooden 

 van wild zonder licentie strafbaar te stellen. 



Waadvogels. Het verdedigde onbeperkt vrijlaten van de 

 jacht op snippen aanvaarden wij gaarne als een juist stand- 

 punt; nochtans alleen voor zoover den trekvogel Gallinago 

 stenura betreft. Voor den bij nog recente ervaringen stand- 

 vogel gebleken Rostratula capensis achten wij een gesloten 

 jauhttijd, en wel gedurende den Oostmoesson, wel noodig, 

 daarmede meteen de verdenking afwijzende van een oratio 

 pro domo te houden; immers juist in het door ons als 

 rustperiode voorgeslagen jaargetijde vindt men — in onder- 



