— 164 — 



de echte jachtliefhebber — behalve nu en dan bij uitzondering 

 — ze ongemoeid; niet alzoo de veelverbreide soort van ge- 

 weerdragers, die in weidrechtelijke kringen wordt aangeduid 

 met den titel „aasjager". Deze pseudo-sportsmen maken 

 speciaal werk van de „jacht" op peroeks {Gallinula chlo= 

 ropus L.) en mand ars {Porphyrio calvus Vieill.), en zij zijn 

 vooral ijverig in de weer in den broedtijd, wanneer de dieren 

 nog honkvaster zija dan gewoonlijk. In dat seizoen hebben 

 wij menigmaal liefnebbers ontmoet, in compagnie „jagende" 

 en met een tros volgelingen achter zich, die de benoodigde, 

 voor de Nimrods alleen een te zwaren last vormende muni- 

 tievoorraad torsen en, naarmate de patronen opraken, belast 

 worden met het transport van den buit, die soms uit hon- 

 derden stuks bestaat en verdeeld is in zware tweemansvrach- 

 ten aan pikolans gedragen, zoodat de aanblik van zoo'n co- 

 lonne, afgescheiden van den treurigen moedwil, waarvan zij 

 blijk geeft, een belachelijken indruk maakt op dengene, die, 

 volgens de traditie, aan het begrip jager het idee van groote 

 bewegelijkheid verbindt. Zoo groot is het aantal geschoten 

 vogels, dat het niet in een paar maaltijden geconsumeerd kan 

 worden en men het loonend acht, van het grootste gedeelte 

 „dengdeng-boeroeng" te maken. Men zal ons vermoedelijk wel 

 willen toegeven, dat er toch wat gedaan moet worden ter be- 

 perking van dergelijke moordpartijen op groote schaal, die, 

 zooals persoonlijke ervaring ons geleerd heeft, deze wegens 

 hare levenswijze zeker niet schadelijke vogelsoorten bijna ge- 

 heel verdreven hebben van oorden, waar zij een vijf- of zestal 

 jaren geleden — die plaatsen waren toen nog niet „ontdekt" 

 door den aasjager, die zijn funest bedrijf toen nog uitoefende 

 op zekere van ouds bekende plekjes, waar echter de concur- 

 rentie gaandeweg te sterk werd — nog in grooten getale 

 voorkwamen en zich vermenigvuldigden, nagenoeg ongestoord. 

 In de residentie Batavia vindt men ze in beteekenend aan- 

 tal dan ook alleen nog in zoo goed als geheel ontoegankelijke 

 moerassen of op plaatsen, waar zij, in den vorm van een 

 bordje met de woorden „Verboden Jacht", bescherming ge- 

 nieten van de zijde van de landheeren. Met de geleidelijke 

 onteigening van de particuliere landerijen — overigens in alle 



